Κάτι έχει σαπίσει, και κάνουμε πως δεν το βλέπουμε.

 

Ένα κοριτσάκι δέκα χρονών πάει σχολείο ντυμένο σαν να πηγαίνει πασαρέλα, μαύρο κολάν σαν δεύτερο δέρμα, βλεφαρίδες, βαμμένα νύχια.
Ποιος το αποφάσισε αυτό;
Ποιος είπε σε ένα παιδί ότι η αξία του κρίνεται από το πόσο “θηλυκό” δείχνει πριν καν καταλάβει τι σημαίνει η λέξη;
Δεν το αποφάσισε το ίδιο το παιδί.

Το αποφασίσαμε εμείς ,μια κοινωνία που έχει μετατρέψει το σεξ σε θρησκεία, και τα πάντα, ακόμα και την παιδική ηλικία, σε ναό της.
Και μετά διαβάζουμε τα νέα: δεκατριάχρονο αγόρι στο Αγρίνιο, κατηγορείται ότι βίασε κατ’ εξακολούθηση τη συμμαθήτριά του.
Ένας γέρος αυνανίζεται έξω από σπίτι αγνώστου.
Δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά.
Είναι συμπτώματα, του ίδιου αρρωστημένου κόσμου.
Ένας κόσμος που έβαλε το σεξ στο κέντρο των πάντων, δεν μπορεί μετά να εκπλήσσεται όταν παιδιά μαθαίνουν να βλέπουν το σώμα, το δικό τους και του άλλου, σαν εμπόρευμα πριν καν μάθουν να το σέβονται σαν ναό.
Δεν είναι “φυσική εξέλιξη”.
Δεν είναι “πρόοδος”.
Είναι μια βιομηχανία, διαφημίσεις, μόδα, μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μια ολόκληρη αγορά που έχει καταλάβει ότι το σεξ πουλάει τα πάντα, και δεν διστάζει να το πουλήσει ακόμα και σε παιδιά, αρκεί να βγει το κέρδος.
Και εμείς οι ενήλικες;
Βλέπουμε, σχολιάζουμε, αναρτούμε ένα “τι έγινε ο κόσμος” στα social media, και μετά συνεχίζουμε.
Αγοράζουμε τα ίδια ρούχα για τα παιδιά μας, τα αφήνουμε ώρες μπροστά σε οθόνες που τους δείχνουν ένα σώμα-εμπόρευμα σαν κάτι φυσιολογικό, και μετά απορούμε γιατί μεγαλώνουν χωρίς σεβασμό στο σώμα τους ή στου άλλου.
Δεν χρειάζεται ηθικολογία.
Χρειάζεται ξύπνημα.
Ένα παιδί δεν είναι έργο μόδας.
Δεν είναι υποψήφιος “influencer”.
Είναι μια ψυχή που χρειάζεται χρόνο να μεγαλώσει, προστατευμένη, χωρίς να της κλέβουμε την αθωότητα για να πουλήσουμε ένα προϊόν ή για να ικανοποιήσουμε μια νοσηρή περιέργεια που έχει γίνει “κανονικότητα”.
Ο πολιτισμός δεν κρίνεται από το πόσο ελεύθερος είναι να δείξει το σώμα.
Κρίνεται από το πόσο προστατεύει τους πιο αδύναμους.
Και σήμερα, εδώ, αποτυγχάνουμε παταγωδώς.
Δ.Κ