Η απαγωγή της Τασούλας: Η «Νεράιδα» και ένας παραλίγο εμφύλιος στην Κρήτη

Η απαγωγή της Τασούλας: Η «Νεράιδα» και ένας παραλίγο εμφύλιος στην Κρήτη

Μία ημέρα σαν σήμερα, στις 20 Αυγούστου 1950, ο Κώστας Κεφαλογιάννης «έκλεψε» την Τασούλα Πετρακογιώργη και οι Κρητικοί έφτασαν ένα βήμα πριν τον εμφύλιο.
Τασούλα Πετρακογιώργη και Κώστας Κεφαλογιάννης | Τύπος της εποχής


Δύο ισχυρές οικογένειες, δύο πατριαρχικές φιγούρες, όπλα, βουνά, περηφάνια και ένας νεανικός έρωτας που δεν χωρούσε στα οικογενειακά σχέδια.

Σας θυμίζει την ταινία «Η Νεράιδα και το Παλικάρι»; Πιθανότατα ναι. Μόνο που οι Φουρτουνάκηδες και οι Βροντάκηδες (ή οι Βροντάκηδες και οι Φουρτουνάκηδες αν το προτιμάτε) έμοιαζαν… αθώα γατάκια μπροστά στους Πετρακογιώργηδες και τους Κεφαλογιάννηδες.



Στην Κρήτη του 1950, λίγα χρόνια μετά το τέλος της ναζιστικής κατοχής και με τις πληγές του εμφυλίου πολέμου ορθάνοιχτες, όμως, δεν υπήρχε τίποτα που να θυμίζει ελληνική κωμωδία.

Μία προσωπική ιστορία, έγινε υπόθεση οικογενειακής τιμής, μετατράπηκε σε πολιτική αντιπαράθεση και λίγο έλειψε να ολοκληρωθεί σαν πολεμική επιχείρηση. Υπερβολές;




«Σύσσωμος ο λαός του Ηρακλείου εις πάνδημον συλλαλητήριον διετύπωσεν και εξουσιοδότησεν την Εθνικήν Αντίστασιν Κρήτης (όπως) επιληφθή δυναμικώς και αποκαταστήση τιμήν και αξιοπρέπειαν βουλευτού Πετρακογιώργη, θυγατέρα οποίου απήγαγον κοινοί εγκληματίαι Ανωγείων, θίγοντες τιμήν και αξιοπρέπειαν ολοκλήρου Νομού Ηρακλείου. Παρακαλούμεν Κράτος (όπως) ενισχύση ανθρώπινον ταύτην πράξιν», αν αυτό δεν είναι πολεμικό ανακοινωθέν τότε τι είναι;

Μέσα στο πέρασμα του χρόνου, τα μίση έσβησαν, ο καθένας πήρε τον δρόμο του και τελικά έμεινε ο μύθος ενός παραλίγο εμφυλίου και μία γυναίκα, η Τασούλα Πετρακογιώργη, που έλεγε μέχρι το τέλος της ζωής της ότι έγινε η πρωταγωνίστρια ενός love story χωρίς η ίδια να το θέλει.
Πετρακογιώργηδες και Κεφαλογιάννηδες

Στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και της κατοχής, οι Κρήτες δεν έκατσαν με σταυρωμένα τα χέρια. Πέρα από τα όσα ηρωικά έγιναν στην πολυθρύλητη Μάχη της Κρήτης, στη συνέχεια το λόγο είχε το αντάρτικο. Τα «αγρίμια» βγήκαν στα «σπηλιαράκια του βουνού» και από εκεί πολεμούσαν με όποιον τρόπο μπορούσαν τον εχθρό προκειμένου να μην τον αφήσουν «να καυχηθεί πως πάτησε την Κρήτη».


Σε εκείνη την περίοδο διαδραματίστηκαν πολλά επεισόδια που είναι άξια αναφοράς. Την ιστορία μας, ωστόσο, την αφορά η απαγωγή του υποστράτηγου Κράιπε. Εκεί Βρετανοί κομάντος συνεργάστηκαν άψογα με Κρήτες αντάρτες για να απαγάγουν τον στρατιωτικό διοικητή του νησιού.

Ανάμεσα σε αυτούς που συμμετείχαν στην όλη υπόθεση ήταν και ο Κώστας Kεφαλογιάννης ή Kουντόκωστας, αδερφός του Μανόλη Κεφαλογιάννη βουλευτή του Λαϊκού Κόμματος, και ο Γιώργος Πετρακογιώργης. Αμφότεροι υπήρξαν σπουδαία και ξεχωριστά στελέχη της αντίστασης στα αδούλωτα Ανώγεια.

Πετρακογιώργηδες και Κεφαλογιάννηδες αποτελούσαν δυο από τις πιο σεβάσμιες και ισχυρές οικογένειες στα ορεινά του νησιού. Κανείς δεν μπορούσε να διανοηθεί πως θα τα βάλει μαζί τους. Ειδικά ο Πετρακογιώργης, θεωρούταν (και ήταν) ένας από τους σημαντικότερους ηγέτες της κρητικής αντίστασης. Μεταπολεμικά, μάλιστα, διατέλεσε και βουλευτής με το κόμμα των Φιλελευθέρων του Σοφοκλή Βενιζέλου.