Τι συνέβαινε πραγματικά στο πιο παράξενο μαντείο της αρχαίας Ελλάδας;
Διάβασε μεχρι τέλους το αποκαλυπτικό αυτό άρθρο και γράψε στο σχόλιο αυτό που σου ζητώ…
1. Πέρα από τη Συμβατική Μαντεία
Πες τη λέξη «μαντείο» σε κάποιον σήμερα, και θα φανταστεί αμέσως ιερείς που διαβάζουν τυχαία σημάδια, γυναίκες σε έκσταση που μουρμουρίζουν ασυνάρτητα λόγια. Αυτή είναι η εικόνα που μας κληροδότησε η επίσημη ιστοριογραφία. Μια εικόνα βολική, επιφανειακή, και -τολμώ να πω- σκόπιμα ρηχή.
Γιατί κρύβει κάτι πολύ πιο επικίνδυνο για τη μονοδιάστατη αντίληψή μας: μια επιστήμη συντονισμού της συνείδησης, τόσο προηγμένη που ούτε σήμερα δεν την κατανοούμε πλήρως.
Το Τροφώνιο Μαντείο στη Λιβαδειά είναι η πιο τρανταχτή απόδειξη.
Δεν ήταν ένα μέρος όπου κάθεσαι και ακούς παθητικά έναν χρησμό, όπως στους Δελφούς ή στη Δωδώνη.
Ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό: ένα κύκλωμα καταβύθισης, ένα μυητικό εργαστήρι όπου ο ίδιος ο άνθρωπος έπρεπε να πεθάνει -συμβολικά, αλλά με όρους απόλυτα βιωματικούς- για να ξαναγεννηθεί γνωρίζοντας.
Έπρεπε να χάσει τον εαυτό του για να αγγίξει, έστω για λίγα λεπτά, το Κοσμικό Πελάγος της πληροφορίας.
2. Το Φαράγγι που Μιλάει
Για να καταλάβουμε τι πραγματικά συνέβαινε εκεί, πρέπει πρώτα να διαβάσουμε το τοπίο. Γιατί το τοπίο, στον Πελασγικό κώδικα, δεν είναι ποτέ τυχαίο. Κάθε όνομα είναι μια συντεταγμένη.
Η Λιβαδειά -στην αρχαία της μορφή, Λεβάδεια- κρατά μέσα της τη ρίζα λιβ-, λειβ-. Την ίδια ρίζα που δίνει το ρήμα λείβω, δηλαδή χύνω σταγόνα-σταγόνα, κάνω σπονδή. Από εκεί βγαίνουν η λιβάς, η πηγή που αναβλύζει, και ο λειμώνας, ο υγρός τόπος.
Δεν είναι σύμπτωση. Είναι περιγραφή.
Γιατί σε αυτό ακριβώς το σημείο, στο Φαράγγι της Κρύας, το νερό δεν κυλά απλώς· ξεπηδά ορμητικά μέσα από τα σπλάχνα του βράχου. Και το νερό, όπως ξέρουμε σήμερα από την κραδασμική μηχανική, δεν είναι απλώς υγρό. Είναι μνήμη. Είναι ο παγκόσμιος σκληρός δίσκος που αποθηκεύει και μεταφέρει την πληροφορία του Αιθέρος!
Υπάρχει και μια δεύτερη, πιο σκοτεινή ονομασία που σπάνια αναφέρεται: κάποιοι αποκαλούσαν το μέρος Λεβάδις, από το λέβης (καζάνι) και τον Άδη.
Το «καζάνι του Άδη».
Η είσοδος προς τα έγκατα. Δεν χρειάζεται μεγάλη φαντασία για να καταλάβει κανείς γιατί.
Κι έπειτα είναι η Έρκυνα, ο ποταμός που διασχίζει την πόλη. Ο μύθος λέει πως μια νύμφη έχασε μια χήνα, μετακίνησε μια πέτρα, και ξεπήδησε το νερό. Ωραία ιστορία για παιδιά.
Αλλά η ρίζα του ονόματός της συνδέεται με το έρκος -φραγμό, τείχος, όριο προστατευμένο.
Το Φαράγγι της Έρκυνας δεν ήταν απλώς γραφικό. Ήταν φραγμός. Ηλεκτρομαγνητικός φραγμός.
Τα καρστικά ασβεστολιθικά πετρώματα, τα γεμάτα σπήλαια και τα τρεχούμενα νερά, λειτουργούσαν σαν ένας τεράστιος υδροακουστικός συντονιστής και φόρτιζαν το περιβάλλον με αρνητικά (ευεργετικά) ιόντα, μεταβάλλοντας τη συχνότητα του τοπικού γεωμαγνητικού πεδίου.
Υπάρχει κι ένα ακόμα στοιχείο που λίγοι γνωρίζουν: σύμφωνα με την παράδοση, ο ίδιος ο Τροφώνιος φέρεται να έχτισε τον ναό του Απόλλωνα στους Δελφούς!
Το πιο διάσημο μαντείο της αρχαιότητας χτίστηκε, λένε, από τα χέρια εκείνου που αργότερα θα γινόταν ο ίδιος πρόσωπο λατρείας σε ένα σπήλαιο.
Ο χτίστης έγινε η πύλη.
Δεν είναι μια λεπτομέρεια που περνάει απαρατήρητη.
Πάμε τώρα στο πιο συγκλονιστικό σημειο του άρθρου…
3. Η Κατάβαση, Βήμα προς Βήμα
Ο Παυσανίας δεν μας άφησε έναν θρύλο. Μας άφησε μαρτυρία αυτόπτη, γιατί ο ίδιος πέρασε από εκεί, γιατί ο ίδιος μυήθηκε.
Και όσα περιγράφει, στο ένατο βιβλίο του, δεν θυμίζουν καθόλου τελετουργία.
Θυμίζουν πρωτόκολλο.
Πρώτα, ο υποψήφιος ζούσε μέρες ολόκληρες σε απομόνωση, στο κτίριο του Αγαθού Δαίμονος. Συγκεκριμένη τροφή, λουτρά στον ποταμό. Το σώμα έπρεπε να αποτοξινωθεί, να ελαφρύνει.
Τη νύχτα της μύησης, οι ιερείς τον οδηγούσαν στις πηγές.
Έπινε πρώτα από την πηγή της Λήθης κι εκεί, κάτι μέσα του έσβηνε. Οι έγνοιες, η ταυτότητα, όλη η γραμμική λογική της καθημερινότητας.
Ξεχνούσε ποιος ήταν.
Αμέσως μετά έπινε από την πηγή της Μνημοσύνης.
Κι αν η πρώτη πηγή έσβηνε, η δεύτερη άναβε. Λειτουργούσε σαν διακόπτης που ξεκλείδωνε κάτι βαθύτερο, το ξυπνούσε, το προετοίμαζε να συλλάβει.
Ύστερα, το βουνό.
Ένα τεχνητό στόμιο, στενό σαν κλίβανος. Ξάπλωνε ανάσκελα, έβαζε τα πόδια μέσα στην τρύπα. Και τότε, γράφει ο Παυσανίας με δέος που περνάει ακόμα κι από τις γραμμές του κειμένου, μια αόρατη δύναμη τον ρουφούσε ολόκληρο προς τα μέσα.
Σαν να δίπλωνε ο χωροχρόνος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου