Και ενώ οι εργάτες ξεφόρτωναν, εμείς κατεβήκαμε από τις νταλίκες πηγαίνοντας στην κοντινή ταβέρνα. Ήπιαμε πολύ, τον αγλέορα που λένε, η νεαρή γκαρσόνα με το πορτοκαλί μαλλί και τον χαλκά στη μύτη δεν μας προλάβαινε. Κάποτε ήρθε η ώρα να το διαλύσουμε. Τράβηξα προς την νταλίκα παραπατώντας, το κεφάλι μου μέσα βούιζε λες και είχε όλες τις ανεμογεννήτριες του Μητσοτάκη. Κατάφερα να ανέβω με την τρίτη, έβαλα μπροστά τη μηχανή και άναψα τους προβολείς Το φορτηγό ψάρευε πέρα δώθε, ώσπου κατάφερα να βγω στην Εθνική.
Και είδα δίπλα μου να κάθεται ένας τύπος με λευκά! Ποιος διάολος είναι σκέφτηκα, αφού ποτέ δεν σταμάτησα σε ότο στόπ, αλλά τι με νοιάζει και εγώ παρέα ήθελα, χα, και άρχισα να του μιλάω ασταμάτητα ενώ αυτός ανέκφραστος και σιωπηλός κοιτούσε ίσα στο δρόμο.
Η νταλίκα επιτέλους σταθεροποιήθηκε και πήγαινε καρφί λες και ήταν σε ράγες! Σανίδωσα το γκάζι και το φορτηγό μουγκρίζοντας τινάχτηκε μπροστά. Τον χτύπησα στην πλάτη φιλικά, ‘’μη φοβάσαι φιλαράκο έχεις να κάνεις με οδηγάρα, το όνομα μου είναι Σερ’’, αλλά δεν φάνηκε να συγκινήθηκε, εξακολουθούσε να κοιτάζει ανέκφραστος μπροστά. Και εγώ μιλούσα, μιλούσα, ούτε θυμάμαι τι διάολο του έλεγα.
Κάποτε και ενώ το κεφάλι μου ήρθε επιτέλους στα ίσια φτάσαμε στον προορισμό μου, γύρισα και του είπα, ‘’φτάσαμε, ως εδώ ήταν φιλαράκο΄΄, αλλά ο τύπος με τα άσπρα ήταν άφαντος,. και ανακάλυψα ότι καθόμουν στη θέση του συνοδηγού! Κοίταξα στη θέση που νόμιζα ότι οδηγούσα και ήταν κενή! Και είχε ένα σημείωμα: ‘’Καθώς εσύ φλυαρούσες εγώ οδηγούσα’’
Δεν θα το ξεχάσω ποτέ αυτό…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου