ΤΟ ΒΙΒΛΙΑΡΙΟ ΥΓΕΙΑΣ ΗΤΑΝ ΠΑΝΤΑ ΕΝΑ ΑΝΕΚΔΟΤΟ

Όποιος έχει δουλέψει στην εστίαση παλιά, ξέρει.
Το “βιβλιάριο υγείας” δεν ήταν ποτέ πραγματικός έλεγχος.
Ήταν περισσότερο ένα τελετουργικό.
Μια κρατική παράσταση για να νιώθουμε όλοι ότι υπάρχει οργάνωση.
Γύρω στο 2006-2007, για να βγάλεις βιβλιάριο υγειονομικού, ανέβαινες Αλεξάνδρας.
Μετά το γήπεδο του Παναθηναϊκού.
Εκεί στην υγειονομική υπηρεσία.
Θεωρητικά έπρεπε να κάνεις εξετάσεις.

Κοπράνων.
Αίματος.
Να περάσεις διαδικασία.
Να ελεγχθείς.
Θεωρητικά…….
Γιατί στην πράξη, αν βιαζόσουν — κι όλοι βιάζονταν γιατί η κουζίνα δεν περιμένει — υπήρχε πάντα αυτή η ελληνική λογική του “έλα μωρέ, θα βρεθεί τρόπος”.
Θυμάμαι τότε να ακούγονται ιστορίες για περίπτερα, γνωστούς, μεσάζοντες, “διευκολύνσεις”, σφραγίδες που εμφανίζονταν πιο γρήγορα απ’ ό,τι έβγαιναν οι εξετάσεις.
Από εκείνα τα πράγματα που ποτέ δεν ήξερες πού τελειώνει ο αστικός μύθος και πού αρχίζει η πραγματικότητα…
αλλά όλοι στην εστίαση είχαν ακούσει κάποια εκδοχή τους.
Και κάπως έτσι δημιουργήθηκε η αίσθηση ότι πολλές φορές το βιβλιάριο υγείας λειτουργούσε περισσότερο σαν γραφειοκρατική υποχρέωση παρά σαν ουσιαστικός έλεγχος.
Και αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα.
Γιατί την ίδια στιγμή η εστίαση φορτώθηκε με σεμινάρια HACCP, FIFO, θερμοκρασίες, πίνακες, checklists και διαδικασίες επί διαδικασιών.
Λες και η δημόσια υγεία θα σωθεί αποκλειστικά από το αν το κοτόπουλο μπήκε στο σωστό ράφι.
Ενώ όσοι έχουν δουλέψει πραγματικά σε κουζίνα ξέρουν ότι τα σοβαρά προβλήματα είναι αλλού:
εξαντλητικά ωράρια,
υποστελέχωση,
άνθρωποι άρρωστοι που δουλεύουν γιατί “δεν βγαίνει η βάρδια”,
burnout,
πίεση,
έλλειψη ουσιαστικών ελέγχων.
Και μέσα σε όλα αυτά, πολλές φορές το κράτος έδινε την αίσθηση ότι ενδιαφέρεται περισσότερο για την εικόνα της οργάνωσης παρά για την ουσία.
Χαρτιά.
Σφραγίδες.
Υπογραφές.
Ντοσιέ.
Η αισθητική της ασφάλειας.
Και κάπου εκεί συνειδητοποιείς ότι στην Ελλάδα η δημόσια συζήτηση γύρω από την Υγεία καταλήγει συχνά περισσότερο τηλεοπτικό πάνελ παρά σοβαρή κουβέντα για το πώς λειτουργεί πραγματικά το σύστημα.

Περισσότερη φασαρία.
Περισσότερη εικόνα.
Λιγότερη ουσία.
Και αυτό δεν αφορά μόνο μία κυβέρνηση ή έναν υπουργό.
Είναι χρόνιο ελληνικό φαινόμενο.
Γιατί εδώ πολλές φορές δεν μας νοιάζει να λειτουργεί κάτι σωστά.
Μας νοιάζει να φαίνεται ότι λειτουργεί.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο ελληνικό πράγμα απ’ όλα