Η κυρα-Δέσποινα σταυροκοπήθηκε. «Παναγιά μου, έχει άνθρωπο μέσα!» Ο μπαρμπα-Κώστας σηκώθηκε όρθιος από σεβασμό.

Καλοκαίρι του 1974.
Σε ένα χωριό της Πελοποννήσου έρχεται
ένα Datsun με γερμανικές πινακίδες. Κατεβαίνει ο κυρ-Στέλιος, δώδεκα χρόνια μετανάστης στη Γερμανία, και ανοίγει την καρότσα. Μέσα, ένα βαρύ ξύλινο κουτί με γυαλί μπροστά. Philips. Ασπρόμαυρη. Τηλεόραση.

Σε μισή ώρα μαζεύτηκε όλο το χωριό στον καφενέ του Μήτσου. Στήσανε κεραία με σύρμα και καλάμια, ιδρώσανε δύο ώρες. Στις 8:20 το βράδυ καθάρισε η εικόνα. Η κυρα-Δέσποινα σταυροκοπήθηκε. «Παναγιά μου, έχει άνθρωπο μέσα!» Ο μπαρμπα-Κώστας σηκώθηκε όρθιος από σεβασμό.
Τα παιδιά πήγαν από πίσω να δουν τον εκφωνητή να κάθεται.
Από εκείνο το βράδυ ο καφενές άλλαξε για πάντα. Σήμερα ο καθένας βλέπει μόνος του στο κινητό.