ΚΆΘΕ ΠΈΡΥΣΙ ΚΑΙ... ΧΕΙΡΌΤΕΡΑ

 

ΚΆΘΕ ΠΈΡΥΣΙ ΚΑΙ... ΧΕΙΡΌΤΕΡΑ
-Θα πας διακοπές;
-Θα πάω, ακόμη και με τα πόδια, μου λέει.
-Που θα πας με τα πόδια ρε; Στη θάλασσα; Εγώ δεν πάω πουθενά. Εδώ θα μείνω, του λέω τραγουδιστά.
-Θα φτάσω στο Καρπενήσι, Μπορεί και στην Αράχοβα. Όταν περπατάς, κάπου φτάνεις. Το λέει κι ο γιατρός.-Έχεις;
-Τι; δεν έχω τίποτα, εσύ έχεις;
-Που χάνεσαι, μωρέ! που είσαι; έφτασες στο Καρπενήσι;
-Εδώ είμαι, δε χάνομαι εγώ.
-Πάλι εξυπνάδες λες, του λέω και μου λέει:
-Πάρτο όπως θέλεις, εμένα μου αρέσει το βουνό. Ν αράξω μέσα στα πεύκα να μυρίσω αυτή τη δασίλα..
-Δασίλα! ρε, φούστη τι λέξη! που την βρήκες;
-Θέλεις κι άλλες; έχω πολλές τέτοιες..
-Που τις έχεις; Είναι βαριές; και τον μπερδεύω.
-Τι βαριές; είπα εγώ βαριές; βαριές είναι οι κουβέντες τι μου λες, μου λέει και του λέω:
-Πόσο βάρος, έχει μια κουβέντα;
-Ανάλογα το ύψος αυτού που την λέει. Άλλο βάρος έχει η κουβέντα μου κι άλλο του φίτσιουλα..
-Ποιος είναι αυτός; τον ξέρεις; εγώ πρώτη φορά τον βλέπω.
-Τον βλέπεις, τώρα; ανοίγει τα μάτια του γύρω-γύρω..
-Και γιατί θα πας με τα πόδια; το γυρίζω για να μη χάσουμε χρόνο. Σου αρέσει τόσο πολύ η περπατάδα;
-Όχι, με πονάνε τα πόδια, τελευταία. Αλλά λόγω οικονομίας. Θα γλιτώσω τα εισιτήρια, τι, νομίζεις μαλάκας είμαι εγώ. Έχω μυαλό εγώ και μου δείχνει τα ποδάρια του. Άσε που δεν πληρώνω ξενοδοχείο..
-Θα πας σε κάμπινγκ, δε βαριέσαι σκηνές, παρασκηνές, φίδια, γουσταρίκες..
-Έχω συνηθίσει, δε με τρώνε τα φίδια..
-Δε σε τρώνε τα φίδια; τον κοιτάζω σαν να με κοροϊδεύει. Δε σε πιστεύω ρε!
-Τις γουσταρίτσες δεν τις ξέρω κι άρα δε με αφορούν
-Είναι μικροί κροκόδειλοι, του λέω σιγανά στο αυτί, να μη μας ακούσουν άλλοι.
-Ποίοι άλλοι; κυττάζει γύρω του παραξενεμένος. Εδώ δεν υπάρχει κανείς άλλος.
-Ωραίο το κυττάζω με δυο τ και υ, του παρατηρώ και τον χάνω, γίνεται αέρας, μπουχός.
-Τι έπαθες ρε; του λέω αγωνιωδώς. Μη φοβάσαι οι γουσταρίτσες είναι ακίνδυνες, έλα, που πήγες; Ξεκίνησες για το Καρπενήσι;
Ησυχία. Κοιτάζω γύρω μου. Κανένας.
[από τα χρονογραφήματα