Με ποιο δικαίωμα σχολιάζεις το σώμα ενός αγνώστου;

Μήπως ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να θεωρούμε φυσιολογικά τα σχόλια για το σώμα των άλλων;



Έβλεπα σήμερα το πρωί το video της Σοφίας Χριστοδούλου όπου άγνωστη γυναίκα την πλησίασε και της έκανε αδιανόητα, προσβλητικά και αιχρά σχόλια για την εξωτερική της εμφάνιση, λέγοντάς της ότι είναι υπερβολικά αδύνατη. Η Σοφία Χριστοδούλου κατέγραψε την επίθεση και στη συνέχεια την ανάρτησε στα social media, εκφράζοντας την έντονη δυσαρέσκειά της για το περιστατικό.“Σήμερα μια άγνωστη γυναίκα με σταμάτησε στον δρόμο για να μου σχολιάσει το σώμα μου. Έβγαλα τα ακουστικά, την κοίταξα, δεν απάντησα και έφυγα, έκατσα πέντε λεπτά και έκλαιγα. Πήρα τη μαμά μου τηλέφωνο γιατί πραγματικά με διέλυσε αυτό που άκουσα.Και μετά σκέφτηκα κάτι πολύ απλό: γιατί να το αφήσω έτσι; Γιατί να πρέπει πάντα να καταπίνουμε τέτοιες συμπεριφορές για να θεωρούμαστε “ώριμοι”;Γιατί να πρέπει να μη μιλάμε όταν κάποιος μας κάνει χάλια;

 Γύρισα πίσω και τη ρώτησα με ποιο δικαίωμα θεωρεί ότι μπορεί να σταματάει έναν άγνωστο στον δρόμο και να σχολιάζει το σώμα του.Και ξέρετε ποιο είναι το χειρότερο; Ότι άνθρωποι σαν κι αυτή πραγματικά πιστεύουν ότι δεν έκαναν τίποτα κακό. Ότι είναι “ένα σχόλιο”. Ότι “σιγά τι είπα”. 

Αυτό το post πάει σε όλους εσάς που νιώθετε άνετα να σχολιάζετε σώματα.Σε όλους εσάς που γράφετε comments κάτω από βίντεο και φωτογραφίες λες και ο άλλος δεν θα τα διαβάσει ποτέ. Σε όλους εσάς που νομίζετε ότι έχετε δικαίωμα να λέτε σε κάποιον “είσαι πολύ αδύνατη”, “πάχυνες”, “έγινες έτσι”, “έγινες αλλιώς”. 

Δεν ξέρετε τι περνάει ο άλλος. Δεν ξέρετε τι μπορεί να σημαίνει αυτή η κουβέντα για κάποιον. Και δεν έχετε κανένα δικαίωμα να ακουμπάτε τόσο προσωπικά πράγματα. Οπότε την επόμενη φορά που θα πάτε να σχολιάσετε το σώμα κάποιου, θυμηθείτε κάτι: εσείς μπορεί να το ξεχάσετε σε 10 δευτερόλεπτα. Ο άλλος μπορεί να το κουβαλάει για χρόνια.”

Λίγοι άνθρωποι φτάνουν στην ενήλικη ζωή χωρίς να έχουν ακούσει έστω μία φράση που τους έμεινε χαραγμένη στη μνήμη για χρόνια. Μπορεί να ήταν ένα σχόλιο για το σώμα, μια παρατήρηση για την εικόνα ή τη συμπεριφορά ή μια «καλοπροαίρετη» συμβουλή που κανείς δεν ζήτησε.

Πολλοί άνθρωποι κάνουν τέτοιου είδους σχόλια χωρίς καν να αντιλαμβάνονται το βάρος τους. Θεωρούν ότι είναι «μια απλή γνώμη», ένα αθώο σχόλιο ή μια παρατήρηση που θα ξεχαστεί σε λίγα δευτερόλεπτα. Η πραγματικότητα είναι διαφορετική.

Για χρόνια η κοινωνία ζητούσε από τους αποδέκτες τέτοιων συμπεριφορών να γίνουν πιο «δυνατοί». Να αποκτήσουν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Να μάθουν να μην επηρεάζονται. Να αγνοούν τα σχόλια και να προχωρούν. Πολύ σπανιότερα, όμως, στρέφαμε την προσοχή μας σε εκείνον που έκανε το σχόλιο. Γιατί θεωρούμε φυσιολογικό να σχολιάζουμε το σώμα ενός αγνώστου; Γιατί πιστεύουμε ότι η προσωπική μας άποψη πρέπει οπωσδήποτε να εκφραστεί; Και γιατί αντιμετωπίζουμε την ευγένεια σαν προαιρετική επιλογή;

Μια άγνωστη γυναίκα θεώρησε φυσιολογικό να σταματήσει έναν άλλον άνθρωπο στον δρόμο και να σχολιάσει το σώμα του κι αυτό είναι ίσως πιο ανησυχητικό από την ίδια την κουβέντα που ειπώθηκε. Μήπως ήρθε η ώρα να ζητήσουμε από όσους κάνουν αυτά τα σχόλια να γίνουν πιο προσεκτικοί και πιο ευγενικοί; Γιατί κανείς δεν χρωστά εξηγήσεις για το σώμα του και κανείς δεν αποκτά δικαίωμα να έχει άποψη γι’ αυτό μόνο και μόνο επειδή τη σκέφτηκε.

Η πρώτη αντίδραση δεν χρειάζεται να είναι η τελική σου αντίδραση

Όταν κάποιος λέει κάτι που σε σοκάρει ή σε πληγώνει, το πρώτο βήμα είναι να αποφύγεις την παρορμητική αντίδραση. Οι ειδικοί εξηγούν ότι η παύση βοηθά τον εγκέφαλο να επανέλθει από την κατάσταση συναγερμού και να ενεργοποιήσει τη λογική σκέψη.

Μερικές βαθιές αναπνοές, μια μικρή απομάκρυνση από τη συζήτηση ή ακόμη και λίγα δευτερόλεπτα σιωπής μπορούν να αποδειχθούν πολύτιμα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει πάντα να μένεις σιωπηλή.

Μερικές φορές η απομάκρυνση είναι η καλύτερη επιλογή. Άλλες φορές χρειάζεται να επιστρέψεις και να διεκδικήσεις τον χώρο σου. Να πεις ότι αυτό που ειπώθηκε ήταν προσβλητικό, αδιάκριτο ή απλώς απαράδεκτο. Το να υποστηρίζεις τον εαυτό σου σημαίνει να αναγνωρίζεις πότε κάποιος ξεπέρασε ένα όριο και να μη θεωρείς υποχρέωσή σου να το ανεχτείς.

Οι απόψεις των άλλων δεν είναι γεγονότα

Οι πιο δύσκολες κουβέντες είναι συνήθως εκείνες που αγγίζουν έναν προσωπικό φόβο. Τον φόβο της απόρριψης, της αποτυχίας ή της μοναξιάς. Όταν κάποιος εκφράζει δυνατά κάτι που ήδη μας απασχολεί εσωτερικά, η συναισθηματική αντίδραση γίνεται εντονότερη. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το σχόλιο είναι αληθινό.

Οι άνθρωποι συχνά προβάλλουν τις δικές τους εμπειρίες, φόβους και ανασφάλειες πάνω στις ζωές των άλλων. Γι’ αυτό αξίζει πάντα να αναρωτιέσαι ποια είναι η πραγματικότητα και ποια είναι απλώς η γνώμη ενός τρίτου προσώπου.

Ίσως το σημαντικότερο μάθημα από τέτοιες ιστορίες να είναι ότι δεν χρειάζεται να δίνουμε σε κάθε άνθρωπο δικαίωμα πρόσβασης στην αυτοεκτίμησή μας. Οι άνθρωποι που μας αγαπούν, μας γνωρίζουν και έχουν κερδίσει μια θέση στη ζωή μας αξίζουν να ακούγονται. Οι υπόλοιποι έχουν απλώς μια άποψη και οι απόψεις δεν είναι γεγονότα. Γιατί στο τέλος της ημέρας, κανείς δεν γνωρίζει αρκετά για το σώμα σου, τη ζωή σου ή τις επιλογές σου ώστε να μπορεί να τα ορίζει με μία φράση.