Η μαμά μου άρχισε να κοιμάται με την τηλεόραση ανοιχτή, αφού φύγαμε όλοι από το σπίτι.

Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν απλά μια συνήθεια… μέχρι που μια νύχτα κοιμήθηκα μαζί της και κατάλαβα την αλήθεια.
Ήταν σχεδόν δύο το πρωί όταν ξύπνησα, για να πιω νερό

Το μπλε φως της τηλεόρασης συνέχισε να φωτίζει το άδειο δωμάτιο και η μαμά μου κοιμόταν στην πολυθρόνα, αγκαλιάζοντας τον εαυτό της, σαν να κρύωνε.

Πήγα σιγά σιγά να κλείσω την τηλεόραση.. Αλλά πριν το κάνω, την άκουσα τον ύπνο της να μιλάει.
“Άσ’ το αναμμένο… Άστο, να φαίνεται ότι υπάρχουν άνθρωποι στο σπίτι.”
Ένιωσα κάτι να σπάει μέσα μου.
Η μαμά μου, δεν φοβόταν το σκοτάδι.
Φοβόταν τη σιωπή.
Την σιωπή ενός σπιτιού όπου κάποτε υπήρχε πολύ γέλιο.
Την σιωπή μιας κουζίνας γεμάτης πιάτα, που σήμερα κανείς δεν χρησιμοποιεί, πια.

Την σιωπή της αναμονής για επισκέψεις που σχεδόν ποτέ δεν έρχονται.
Την σιωπή, του να περνάς μέρες χωρίς να ακούς κάποιον να λέει, “Πώς ξύπνησες σήμερα μαμά; “.
Κι έτσι έμαθε να κοιμάται ακούγοντας τις φωνές της τηλεόρασης, επειδή οι φωνές των παιδιών της δεν υπήρχαν πια.
Δεν μπόρεσα να κοιμηθώ εκείνο το βράδυ.
Κοιτούσα συνέχεια τα κουρασμένα χέρια της.. τα ίδια χέρια που με κρατούσαν όταν φοβόμουν.
Τα ίδια που μου έδιναν φαγητό, με χτένιζαν, με περιποιούνταν…
Και κατάλαβα κάτι που με πλήγωσε πραγματικά:
Υπάρχουν γονείς που δεν χρειάζονται χρήματα… χρειάζονται παρουσία.
Γιατί έρχεται η στιγμή που οι μεγαλύτεροι άνθρωποι σταματούν να ζητούν παρέα, για να μην γίνονται βάρος.
Και αυτό είναι το πιο θλιβερό κομμάτι.
Καταλήγουν να αναζητούν παρηγοριά στον θόρυβο μιας τηλεόρασης ανοιχτής, για να μην νιώσουν την εγκατάλειψη των δικών τους παιδιών.