Ξυπνήματα 🌷 σε 200 λέξεις! : Η υπόσχεση

Η πόρτα του κήπου άνοιξε με ένα ελαφρύ τρίξιμο, μια υπόσχεση πως ο χειμώνας είχε επιτέλους υποχωρήσει. Το κορίτσι στάθηκε για μια στιγμή, νιώθοντας την πρωινή ψύχρα να χαϊδεύει το πρόσωπό της. Στα χέρια της κρατούσε μια κούπα ζεστό τσάι. Η αίσθηση του ατμού, που ανακατευόταν με τη μυρωδιά του βρεγμένου χώματος, ήταν το πρώτο δώρο της ημέρας.

Κοίταξε τις τριανταφυλλιές που είχε φροντίσει με τόση υπομονή. Τα πρώτα μπουμπούκια ετοιμάζονταν για το δικό τους άνοιγμα, μια αθόρυβη έκρηξη χρώματος που θα γέμιζε σύντομα τις γωνιές του κόσμου της. Δεν υπήρχε βιασύνη πια. Κάθε της κίνηση ήταν μετρημένη, γεμάτη επίγνωση και μια νέα, ήρεμη αυτοπεποίθηση.

Περπάτησε αργά προς το πέτρινο πεζούλι, εκεί όπου το φως έπεφτε πιο έντονα, διαπερνώντας τις φυλλωσιές του πλατάνου. Καθώς οι πρώτες αχτίνες την άγγιξαν, ένιωσε τη ζεστασιά να απλώνεται βαθιά, σαν να γέμιζε κάθε σπιθαμή της ύπαρξής της. Ήταν μια στιγμή απόλυτης διαύγειας, σ’ έναν κόσμο πιο ελπιδοφόρο, που έμοιαζε να τον περίμενε αιώνες.

Κοιτάζοντας τα ρόδα ένιωθε ακόμα πιο σίγουρη. Όλη της η ζωή χωρούσε μέσα σε αυτή τη μέρα. Τα μύρισε και τους υποσχέθηκε ότι θα τη ζούσε σαν να ήταν μοναδική.

Αύριο, αν όλα πήγαιναν καλά, θα επαναλάμβανε την υπόσχεση…