Ενώ έπινα τον καφέ μου, τον είδα απρόσμενα να προσγειώνεται άτσαλα και να σέρνεται στη γωνία δίπλα στα φυτά.

 

 
Παναγιώτης Μαυρωνάς  · 

Καλημέρα. Χθες έγραφα εδώ για τα αδεσποτάκια στην κακοκαιρία. Σήμερα, πριν λίγο,1η του Απρίλη, κι ενώ ο καιρός αγριεύει, ένας ξαφνικός επισκέπτης ήρθε στην βεράντα μου. Ενώ έπινα τον καφέ μου, τον είδα απρόσμενα να προσγειώνεται άτσαλα και να σέρνεται στη γωνία δίπλα στα φυτά. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα σόκ, σηκώθηκα και σιγά πήγα κοντά του. Ήταν ένα πετροχελίδονο (μάλλον)! Ότι πιό όμορφο έχω δεί στη ζωή μου. Εξαντλημένο όμως και φοβισμένο. Με τους σφυγμούς μου ξέφρενους αλλά όσο πιό ήρεμα μπορούσα το πήρα απαλά και αφού κοίταξα αν ήταν τραυματισμένο (ευτυχώς όχι) το κράτησα πάνω στο στήθος μου χαϊδεύοντας με τα ακροδάχτυλα μου το κεφαλάκι του. 

Η καρδούλα του χτυπούσε τόσο δυνατά! Λούφαξε όμως και σιγά-σιγά ηρέμησε. Αγκαλιά μαζί, βρήκα μια πετσέτα του σκύλου μας του Άλντο, έφτιαξα σε μια γωνιά προστατευμένη μια "φωλιά" και το ακούμπησα εκεί. Επικοινώνησα με την Ορνιθολογική Εταιρεία και μου είπαν ότι συμβαίνει συχνά και πως είναι εξαντλημένο από το πολύωρο ταξίδι. 

Συνήθως συνέρχονται όταν ξεκουραστούν μου είπαν. Πήρα οδηγίες. Τώρα κάθομαι φύλακας από μακριά και προσεύχομαι για τον φτερωτό μου φίλο. Μακάρι να μπορούσα να του πώ "Καλώς ώρισες!". Αντί για αυτό λέω σε εσάς, στην ομάδα μας, πώς τα αποδημητικά ήρθαν και η άνοιξη μαζί, μέσα στη βροχή! Ήρθε και στο σπίτι μου.

 Αναπάντεχα και ανορθόδοξα. Χαμογελάω και αγωνιώ μαζί. Παράξενη που είναι η ζωή μερικές φορές ...

ΥΓ Βρισκομαι κάπου στην Αθήνα. Θα σας κρατάω ενήμερους.

Update : Τελικά είναι σταχτάρης, αποδημητικό πουλί που μοιάζει αλλά δεν είναι χελιδόνι. Αλλά ελάχιστη σημασία έχει αυτό.