Εσύ κι εγώ, μετράμε τις ίδιες εικοσιτέσσερις ώρες..

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου

Εσύ κι εγώ μετράμε τις ίδιες εικοσιτέσσερις ώρες.
Την ίδια μέρα. Τα ίδια λεπτά που κυλούν χωρίς να κάνουν καμία διάκριση.

Ο χρόνος δεν αγαπά περισσότερο κανέναν. Δεν χαρίζεται σε κανέναν. Σε όλους δίνει το ίδιο κομμάτι ουρανού κάθε πρωί και περιμένει να δει τι θα κάνουμε με αυτό.

Κι όμως, κάπου εκεί αρχίζουν να ξεχωρίζουν οι άνθρωποι.

Γιατί η φιλία δεν μετριέται σε χρόνια. Μετριέται σε χρόνο που δόθηκε χωρίς να ζητηθεί.

Εγώ έβρισκα χρόνο για σένα. Δεν περίμενα να περισσέψει. Δεν τον μάζευα από ό,τι έμενε μετά από δουλειές, υποχρεώσεις, κουρασμένες μέρες. Τον έφτιαχνα. Τον άνοιγα μέσα στη μέρα μου σαν μια μικρή παύση που άξιζε να υπάρχει.

Έκλεβα λίγα λεπτά για ένα μήνυμα.
Άφηνα κάτι στην άκρη για έναν καφέ.
Μετακινούσα μια υποχρέωση για να πούμε δυο κουβέντες.

Όχι γιατί δεν είχα ζωή. Αλλά γιατί ήσουν μέρος της.

Η αλήθεια είναι πως οι φίλοι δεν ζητούν χρόνο. Οι φίλοι απλώς υπάρχουν μέσα στο πρόγραμμά σου χωρίς να χρειάζεται να το εξηγήσεις.

Εσύ όμως είχες πάντα μια μέρα γεμάτη. Ένα πρόγραμμα που δεν χωρούσε άλλες στάσεις. Μια εβδομάδα που έτρεχε συνεχώς μπροστά. Πάντα κάτι υπήρχε. Μια δουλειά που έπρεπε να τελειώσει. Μια κούραση που σε τραβούσε πίσω. Μια στιγμή που θα ταίριαζε καλύτερα κάποια άλλη μέρα.

Μόνο που το “κάποια άλλη μέρα” έχει μια περίεργη συνήθεια.

Συνήθως δεν έρχεται ποτέ.

Και κάπως έτσι άρχισα να το καταλαβαίνω. Όχι με θυμό. Με καθαρό μυαλό.

Δεν είναι ότι δεν είχες χρόνο. Κανείς δεν έχει λιγότερες ώρες από κάποιον άλλον. Όλοι παίρνουμε το ίδιο μικρό κομμάτι ημέρας για να το γεμίσουμε με ό,τι θεωρούμε σημαντικό.

Το θέμα είναι πού τον δίνεις.

Σε ποιον απαντάς πρώτα.
Σε ποιον βρίσκεις πέντε λεπτά.
Σε ποιον λες μέσα σου ότι αξίζει να σταματήσει για λίγο ο κόσμος.

Γιατί η φιλία δεν ζητά μεγάλα πράγματα. Ζητά παρουσία.

Και η παρουσία δεν χρειάζεται ελεύθερο χρόνο. Χρειάζεται πρόθεση.

Γι’ αυτό κι εμείς δεν διαφέραμε ποτέ στις ώρες της μέρας.

Διαφέραμε στον τρόπο που τις μοιράσαμε.

Εγώ έφτιαχνα χρόνο για σένα.
Εσύ περίμενες να περισσέψει.

Και κάπου ανάμεσα στις ίδιες εικοσιτέσσερις ώρες, κατάλαβα κάτι που δεν χρειάστηκε ποτέ να ειπωθεί δυνατά.

Η φιλία δεν χάνεται από έλλειψη χρόνου.

Χάνεται από έλλειψη προτεραιότητας.