Η μάχη τους με το σύμπλεγμα τραπεζών, funds και «επιβολής του νόμου» έφτασε στα άκρα τον περασμένο Νοέμβριο, όταν αστυνομία και επιμελητές τούς έσπασαν την πόρτα.
Οδός Χίου, μία γειτονιά που μπορεί κάποιοι να θυμούνται από δημοσιεύματα προ μηνών, για τις απανωτές απόπειρες έξωσης μίας οικογένειας στην Άνω Γλυφάδα, από εταιρεία διαχείρισης «κόκκινων δανείων».
Θα πει κανείς, «νέο είναι;». Από τότε που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, παρακαλώ, «απελευθέρωσε» τον κλάδο, πρώτα ποινικοποιώντας πιο αυστηρά το κίνημα κατά των πλειστηριασμών, και μετά εγκαινιάζοντας την ηλεκτρονική διαδικασία, τα ξεσπιτώματα εργατικών νοικοκυριών έχουν καταντήσει πιο κοινότοπα από την πρωινή κίνηση.
Ο λόγος που η συγκεκριμένη έξωση έκανε εντύπωση, ήταν η σχεδόν καρικατουρίστικη έλλειψη ανθρωπιάς, που επέδειξε η εταιρεία πίσω από τον εκπλειστηριασμό και τις συνακόλουθες «πολιορκίες», στις συνθήκες της 5μελούς οικογένειας.
Ένα παιδί που αντιμετώπιζε επιθετικό καρκίνο, και ένας πατέρας που υπό την αδιάκοπη πίεση του βιοποριστικού και της αγωνίας για την κόρη του, υπέστη εγκεφαλικό, χάνοντας για μία περίοδο ακόμα και αυτό το πενιχρό εισόδημα με το οποίο προσπαθούσε να ξεχρεώσει.
Μία περίπτωση τόσο αντιπροσωπευτική όσο και ιδιάζουσα, μίλησα για το Reader με τον πατέρα και τη μητέρα της οικογένειας, για τα απανωτά «χαστούκια» που οδηγούν στο σήμερα, όπου ακόμα πρέπει να καιροφυλακτούν για την πρώτη κατοικία τους.
Έφτασα 7 παρά το βράδυ στα υψώματα της Γλυφάδας και ανέβηκα μέχρι το διαμέρισμα του 4ου ορόφου. Δίπλα στην είσοδο, έχει μείνει «ενθύμιο» η σπασμένη πόρτα από την τελευταία έφοδο της αστυνομίας και της κουστωδίας των δικαστικών επιμελητών.
Τα χρόνια του «κραχ»
Από τις πρώτες μου ερωτήσεις στον κύριο Κ. και την κυρία Π. είναι το τι θα συμβεί σε περίπτωση που αναγκαστούν να φύγουν από το σπίτι.
Ο Κ. σχεδόν με κόβει: «Δεν θα φύγουμε». Η κα Π. κάπως τραβιέται στην απάντηση, η κούραση μετά από χρόνια υπεράσπισης ενός βασικού τους δικαιώματος, είναι εμφανής.
Η ιστορία τους ξεκινά όπως αυτές εκατοντάδων χιλιάδων νοικοκυραίων που πίστεψαν στο ελληνικό οικονομικό «θαύμα», που χτίστηκε εν αγνοία τους πάνω σε τραπουλόχαρτα του χρηματιστηρίου.
Ξημέρωνε το ένδοξο 2000 και ο κύριος Κ. απασχολούνταν στον κλάδο των επιπλώσεων, η ζήτηση έδινε και οι επιχειρήσεις έπαιρναν. Μέσα στην οικονομική άνθηση, αποφάσισαν κάπου στο 2003 να πάρουν δάνειο και να μπουν σε ένα σπίτι όπου θα μπορούσαν να ζήσουν με άνεση.
Έζησαν κάποια καλά χρόνια, και μετά, η φούσκα του 2008.
Κ: «Με την κρίση χάνω τη δουλειά, έπεσε η οικοδομή και δεν κουνιόταν φύλλο...εμείς πληρώναμε κανονικά».
Τελικά, το 2015 αναγκάζονται να ζητήσουν προσαρμογή της δόσης από την τράπεζα. Η τράπεζα ζητά προκαταβολή 15.000 ευρώ, για να εξασφαλίσουν...το δικαίωμα να πληρώνουν λιγότερα.
Μετά την πρώτη εξόφληση ήρθαν περαιτέρω εκβιαστικές προκαταβολές. 30.000, 50.000, η «αξία» των ακινήτων είχε εκτοξευθεί και κάποιος έπρεπε να «συλλέξει». Ρευστοποιείται ένα οικόπεδο της οικογένειας για να βρεθούν τα χρήματα.
Νέα «προσφορά» από την τράπεζα, 100.000 ευρώ, και έτσι συνεχιζόταν το «colpo grosso» για κάποια χρόνια.
Σε όλον αυτό τον «ορυμαγδό», είχε έρθει να προστεθεί στα δυσβάσταχτα χρέη η γνωστή «κομπίνα» που έχουν κομπασμένα διαφημίσει κυβερνήσεις σε χρηστή συνεργασία με τράπεζες, της μετατροπής των δανείων σε Ελβετικό Φράγκο, με την υπόσχεση καλύτερης ισοτιμίας.
Ο Κ. είχε κάνει το λάθος, κάτι που κατάλαβε όταν οι δόσεις του «φούσκωσαν» σε ποσό πολλαπλάσιο από αυτό που γνώριζε έως τότε.
Funds μέσα σε funds
Π: «Τη δεύτερη φορά που βγήκε σε πλειστηριασμό, το 2023, το πήραν αυτοί (η εταιρεία), η κόρη μου ήταν στο νοσοκομείο με οξεία λευχαιμία και εγώ ήμουν στο σπίτι μετά το εγκεφαλικό του Κ. Το διαμέρισμα το αγόρασε η ίδια η εταιρεία. Μόνοι τους τα έκαναν για να το πάρουν οι ίδιοι».
Όχι ακριβώς. Η συγκεκριμένη εταιρεία διαχείρισης κόκκινων δανείων, που παρεμπιπτόντως είναι το μεγαλύτερο «όνομα» στην Ελλάδα, έχει στην ιδιοκτησία της μία σειρά από «χαρτοφυλάκια» στα οποία έχουν περάσει πολλά μη βιώσιμα δάνεια.
Ο όρος «χαρτοφυλάκια» βέβαια είναι εξωραϊστικός και σκόπιμα παραπλανητικός.
Πρόκειται για funds που δρουν ως κανονικές θυγατρικές εταιρίες, οι οποίες μπορούν να αγοράζουν κοψοχρονιά σε εκπλειστηριασμούς για λογαριασμό της «μαμάς», και μετά να πωλούν τις ιδιοκτησίες στην πολύ υψηλότερη αγοραστική τους αξία.
Η οικογένεια μου περιέγραψε πως παίζουν και τον βολικό ρόλο του «αποδιοπομπαίου τράγου», έτσι ώστε αν τίθεται θέμα σύγκρουσης συμφερόντων, να φαίνονται ως «βιτρίνες» της αγοράς, χωρίς να εμπλέκεται η εταιρεία.
Κάποια στιγμή, είχαν αποταθεί στους εν λόγω για να καταλάβουν με ποιο σκεπτικό έβγαλαν στο «σφυρί» το σπίτι, τη στιγμή που συνέτρεχαν τόσα κοινωνικά επείγοντα
«"Δεν το κάναμε εμείς, το έκαναν οι άλλοι. Τώρα έγινε" μας είπαν».
Οι δικηγόροι που είχε προσεγγίσει η οικογένεια δεν τους έδιναν κάποια νομική διέξοδο, αν και στο αστικό δίκαιο υπάρχουν τρόποι ακύρωσης και ανάσχεσης των πλειστηριασμών.
«Έχω αγανακτήσει τόσο που και 500 να έρθουν δεν θα φύγω από το σπίτι. Προτιμώ να το ανατινάξω», λέει ο κύριος Κ.
Οδός Χίου: Τα κοράκια μαζεύονται
Τον Φεβρουάριο του 2024 ήρθε η πρώτη «αντιπροσωπεία» της έξωσης.
Π: «Ήρθαν να μου πουν να βγούμε. Η κόρη μας ήταν να κάνει μεταμόσχευση μυελού, μόνο εγώ ήμουν στο σπίτι γιατί δεν έπρεπε να έρχεται σε επαφή με κανέναν άλλο.
Ήρθε ο επιμελητής και μου έδωσε κάτι χαρτιά. Ήμουν τόσο μουδιασμένη που ούτε ρώτησα τι ήταν. Με ρωτάει "ξέρετε τι είναι αυτά; Πρέπει να βγείτε έξω σε τρεις μέρες". Τον κοιτάω και βάζω τα κλάματα. "Πού να πάω;».
Η οικογένεια είχε ήδη έρθει σε επαφή με ομάδες και πολιτικά σχήματα, που έχουν παρέμβει και στις δύο απόπειρες.
Π: «Μία μέρα ήρθαν τέσσερα άτομα, τον Ιούνιο του 2025. Χτυπούσαν την πόρτα ενώ πρόσεχα το μωρό της κόρης μου. Ακόμα πετάγομαι στον ύπνο μου από εκείνη την ημέρα. Ευτυχώς είχαν έρθει από τις οργανώσεις, κάλεσα όλα τα σωματεία, ΚΚΕ, ΠΑΜΕ, Ρουβίκωνα και τους έδιωξαν. Μας έδωσαν δύο-τρεις μήνες αναβολή».
Στις 12 Νοεμβρίου του 2025, χωρίς προειδοποίηση φυσικά, περικύκλωσαν στην είσοδό τους δυνάμεις της αστυνομίας και «φάλαγγα» από δικαστικούς επιμελητές, που προσπαθούσαν ταυτόχρονα να απομακρύνουν την οικογένεια, και να εμποδίσουν την πρόσβαση των αλληλέγγυων, ακόμα και του δικηγόρου της οικογένειας.
Π: «Δεν χτυπούσαν το κουδούνι, χτυπούσαν τις πόρτες και φώναζαν "ανοίξτε". Έτρεμαν τα χέρια μου τόσο που δεν μπορούσα να πάρω τηλέφωνο τον Κ. Ευτυχώς τους πήρε λίγη ώρα να ανοίξουν πριν σπάσουν την πόρτα. Μας έλεγαν οι επιμελήτριες να μαζέψουμε τα πράγματά μας και να βγούμε έξω. Έτρεμα, περίμενα τον σύζυγό μου».
Κ: «Έρχομαι και εγώ και λέω "δεν βγαίνω, πιάστε με", και μου έβαλαν χειροπέδες. Είχε έρθει ο βουλευτής, ο Χρήστος Κατσώτης του ΚΚΕ και είχε πάρει τηλέφωνο τον Χρυσοχοΐδη και στο γραφείο του υπουργού Δικαιοσύνης».
Π: «Οι επιμελητές το είχαν κάνει σπίτι τους. Άλλοι κάθονταν στο μπαλκόνι και άλλοι στον καναπέ. Κάπως έτσι πήγε 4 το απόγευμα. Από την εταιρεία μας έλεγαν να βγούμε πρώτα και να μιλήσουμε μαζί τους αύριο».
Κ: «Από την αστυνομία μάς έλεγαν (για τους αλληλέγγυους) "τι τους θέλετε αυτούς;". Τους λέω ότι αν δεν ήταν αυτοί, θα είχαμε ήδη φύγει από το σπίτι».
«Θέλατε και σπίτι στη Γλυφάδα»
Έχουν καθίσει έκτοτε στο «τραπέζι» με την εταιρεία, η οποία τούς έχει προτείνει ως μόνη λύση να εξαγοράσουν, βέβαια, στην αξία που o όμιλός τους επιδίδει.
«Θέλατε και σπίτι στη Γλυφάδα», τους είχε πει χαρακτηριστικά μία από τις καλοντυμένες μεσολαβήτριες, μου λέει η κα Π.
Τώρα, το σκληρό ανέκδοτο: καλούνται να καταβάλλουν ένα ποσό 380.000 ευρώ σε διάστημα μηνών, για ένα σπίτι που είχαν αγοράσει με δάνειο 260.000 ευρώ, ενώ έχουν ήδη «μπει μέσα» 160.000 για τις δόσεις.
Π: «Ο Κ. δεν θέλει να φύγει από το σπίτι. Εγώ λέω να βρούμε κάποιον να το αγοράσει στην αξία του, τουλάχιστον να μας μείνει κάτι για να ζούμε αξιοπρεπώς. Γιατί δεν μπορούμε να φύγουμε έτσι. Πού να πάμε;».
Κ: «Δεν θέλω να μείνω τζάμπα. Θέλω να μπορώ να πληρώνω το σπίτι. Μία δόση 200 ευρώ, και ας πληρώνω για 100 χρόνια. Δεν είμαι απελπισμένος, είμαι αποφασισμένος για όλα».
Λαϊκή Συσπείρωση: «Ούτε ντροπή, ούτε φόβος κατά των εξώσεων»
Όπως αναφέρθηκε ήδη, ζωτικός στις αποτροπές των εξώσεων ήταν ο ρόλος των πολιτικών φορέων, σχημάτων και αλληλέγγυων, όπως του ΚΚΕ, της τοπικής Λαίκής Συσπείρωσης, του Ρουβίκωνα, μεταξύ άλλων, που έδωσαν επανειλημμένα το παρών, απέναντι στην αστυνομία και τα λοιπά όργανα επιβολής.
Εξ αρχής, ήταν ο κ. Αλέξης Στεφανίδης, δημοτικός σύμβουλος και επικεφαλής της Λαϊκής Συσπείρωσης Γλυφάδας, ο οποίος είχε βρεθεί και στις δύο απόπειρες, που μας έφερε σε επαφή με την οικογένεια.
Επανήλθαμε λοιπόν για τα σχόλιά του, στα οποία έδωσε έμφαση στην ανάγκη κινηματικής, μαζικής απάντησης στο καθεστώς των πλειστηριασμών και του επιθετικού «μακιγιάζ» που γίνεται σε αναπτυσσόμενες περιοχές.
«Δυστυχώς, η περίπτωση της Χίου 99 δεν είναι η μόνη περίπτωση, απλά αυτή έχει γίνει πιο γνωστή, όχι για καλούς λόγους, και εκτιμούμε ότι θα αυξηθούν το επόμενο διάστημα, επειδή λόγω της λεγόμενης «εμβληματικής επένδυσης του Ελληνικού», τα κοράκια κοιτούν να πάρουν τις περιουσίες του λαού.
Στο συγκεκριμένο σπίτι είχε πάει αξημέρωτα η αστυνομία, πάνοπλοι, μαζί με δικαστικούς επιμελητές, να βγάλουν την οικογένεια έξω. Δεν ήταν η πρώτη φορά, είχαν προσπαθήσει και το καλοκαίρι, και πάλι είχε βρεθεί εκεί η Λαϊκή Συσπείρωση μαζί με κόσμο, με πολίτες και τους αποτρέψαμε.
Επέστρεψαν και αντιμετώπισαν τον κόσμο και την οικογένεια σαν κοινούς εγκληματίες. Πέρα από τους 30 αστυνομικούς, είχε έρθει μέχρι και η ΟΠΚΕ. Δεν άφηναν ούτε τον δικηγόρο της οικογένειας να μπει μέσα. Φαίνεται ότι το κράτος είναι εχθρικό προς τις λαϊκές ανάγκες, έχει γρήγορα αντανακλαστικά όταν πρέπει ένα fund να πάρει κάποιο σπίτι.
Και αυτή η κυβέρνηση και η προηγούμενη έχει ψηφίσει τους αντιλαϊκούς νόμους που τους επιτρέπουν να παίρνουν τα σπίτια συμπολιτών μας.
Ο κόσμος πρέπει να σκεφτεί ότι μιλάμε για ένα κράτος και μηχανισμούς που συνεργάστηκαν για να πετάξουν έξω την οικογένεια. Έχουν πάρει άλλα δύο-τρία σπίτια από την περιοχή. Ήταν πραγματικά συγκινητική η αλληλεγγύη του κόσμου και των φορέων, χωρίς την οποία δεν θα είχε αποτραπεί η έξωση.
Υπάρχουν όμως και άλλες τρεις περιπτώσεις εδώ που είχαν πιο θετική έκβαση. Έχουμε καταφέρει να τους βάλουμε σε καθεστώς για ευάλωτα νοικοκυριά. Πρέπει να πούμε στον κόσμο ότι δεν πρέπει να υπάρχει ούτε ντροπή ούτε φόβος. Είμαστε ένας για όλους και όλοι για έναν.
Μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση με συλλογικό αγώνα.
Πρέπει επίσης να πούμε ότι ευθύνη έχει και η δημοτική αρχή. Διότι και το καλοκαίρι που έγινε η πρώτη προσπάθεια, η Λαϊκή Συσπείρωση ζήτησε να γίνει έκτακτο δημοτικό συμβούλιο και να ληφθούν μέτρα. Η δημοτική αρχή ήταν άφαντη.
Την ώρα που η γειτονιά ξεσηκωνόταν στην οδό Χίου και καλούσαμε σε κινητοποίηση τον κόσμο αλλά και τις παρατάξεις της δημοτικής αρχής και το "Η Γλυφάδα Μπροστά", ήταν άφαντοι.
Έκαναν μάλιστα δημοτική επιτροπή. Εμείς εκείνη την ώρα ήμασταν εκεί που έπρεπε και καλούσαμε να παραστούν. Αυτοί, πρότειναν να διαγραφεί η Λαϊκή Συσπείρωση από το δημοτικό συμβούλιο, επειδή βγήκαμε Live και τους είπαμε να έρθουν».
Ό,τι έχει μείνει
Όταν αποφάσισα να εντρυφήσω σε αυτό το θέμα, άρχισα να θυμάμαι την εποχή όταν το ανεπίσημο Κίνημα κατά των Πλειστηριασμών βρισκόταν στα «ντουζένια» του.
Δεκάδες έως και εκατοντάδες κόσμου συνέρρεαν στα Ειρηνοδικεία όπου δημεύονταν οι περιουσίες «κακοπληρωτών», χαρακτηρισμός πίσω από τον οποίο βρίσκονται άνθρωποι σε χρόνια φαρμακευτική αγωγή για ανίατα νοσήματα, άνεργοι, βιοπαλαιστές, γιαγιάδες που δεν μπορούν καλά-καλά να σταθούν στα πόδια τους.
Τότε ήταν πιο απλό να μπει «σφήνα» ο κόσμος στη διαδικασία. Μερικές ώρες παρουσία μέσα στην αίθουσα, και με το «αλαλούμ» πάγωνε η ακρόαση και κόμπλαραν οι δήμιοι.
Σιγά-σιγά ήρθαν οι ποινικοποιήσεις για την παρεμπόδιση, και μετά η κυβέρνηση παρέκαμψε τελείως τη μεταβλητή «κίνημα» με τη μεταφορά των πλειστηριασμών διαδικτυακά.
Ήθελα και το σχόλιο του κ. Στεφανίδη για το τι είναι, εν τέλει, αυτό που έχει μείνει στον κόσμο για να προστατέψει ένα βασικό δικαίωμα που εξαφανίζεται.
«Οι νόμοι φτιάχνονται από την εξουσία, ακριβώς για να υπηρετούν τα συμφέροντά της. Έχουμε φτάσει να συζητάμε για το αν μπορεί κανείς να έχει ένα κεραμμύδι πάνω από το κεφάλι του. Διαπραγματευόμαστε με τα κοράκια των funds για να ξανα-αγοράζουμε τα σπίτια μας.
Ίσως υπάρχουν παραθυράκια με πολύ σφικτούς όρους, αλλά και οι νόμοι έχουν πολύ περιορισμένα κριτήρια. Έχουν αλλάξει πολλά πράγματα. Μνημόνια επί μνημονίων άφησαν νόμους που κανείς δεν έχει καταργήσει.
Οι μόνοι που μπορούν να γίνουν πρωταγωνιστές των εξελίξεων είναι ο λαός. Δεν φτάνει μόνο η αγανάκτηση. Η ίδια η ζωή δείχνει ότι μόνο η κινητοποίηση, όπως αυτή των αγροτών μπορεί να ασκήσει πίεση και να φέρει έστω και μικρές νίκες.
Σε αυτές της δύσκολες συνθήκες, στα ασφυκτικά πλαίσια και στους αντιλαϊκούς νόμους, υπάρχει ελπίδα και γίνεται πράξη μόνο με τον οργανωμένο αγώνα».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου