Να θυμίζουμε πως δεν είμαστε μόνο πελάτες. Είμαστε κοινωνία, είμαστε όλοι ένα.

 

Βασίλης Αποστολίδης

Μιά σ υ ν ή θ ε ι α που μοιάζει α θ ώ α..

Κάτι αλλάζει σιωπηλά γύρω μας.
Στα σούπερ μάρκετ, στα καταστήματα, παντού.
Άνθρωποι αντικαθίστανται από μηχανές.
Χέρια που δούλευαν.
Μάτια που χαιρετούσαν.
Φωνές που έλεγαν «ευχαριστώ, καλή σας μέρα».

Τώρα σκανάρουμε μόνοι μας.
Πληρώνουμε μόνοι μας.

Φεύγουμε χωρίς να μας κοιτάξει κανείς.

Και κάπου, ένας άνθρωπος χάνει τη δουλειά του.
Και μαζί της, την αξιοπρέπειά του.
Το μεροκάματο.
Το ψωμί του σπιτιού του.

Δεν είναι πρόοδος όταν αφήνει πίσω της ανθρώπους.
Δεν είναι ευκολία όταν κοστίζει ζωές που δυσκολεύονται.

Ίσως η πιο απλή, ήσυχη πράξη καλοσύνης σήμερα
είναι να διαλέγουμε ακόμα το ταμείο με άνθρωπο.

Να θυμίζουμε πως δεν είμαστε μόνο πελάτες.
Είμαστε κοινωνία, είμαστε όλοι ένα.
Και κανείς δεν πρέπει να περισσεύει!