Επι μια εβδομάδα, κοιμόταν κουλουριασμενος!
8 χρονια στο τσιμέντο, στο χωμα, στη βροχή... για να διατηρηθεί ζωντανό το κορμακι κουλουριαζεται!
Σημερα μια βδομάδα ακριβως, απ'οταν τον πηρα για φιλοξενία, αισθάνθηκε ασφάλεια και απλωθηκε.
Δυστυχώς η φιλοξενία του δεν ειναι για πάντα.
Ειπα να του δώσω μια ευκαιρία, να βρει σπιτι.
Να μην περάσει άλλον ενα χειμώνα εξω, σε κτήμα!
Ή και σε κλουβι καταφυγιου!
Ας μην αφήσουμε αυτο το κορμακι να πεθανει κουλουριασμενο!
Μια ευκαιρία ζητάω για λογαριασμο του!
Ειναι γυρω στα 14-15 κιλα!
Ήσυχος, τρυφερός, χαδιάρης, ανθρωποκεντρικος. Σε κοιτάει με τα γλυκα του τα ματακια, γεμάτος ευγνωμοσύνη που ζει προστατευμενος.
Φοβάται να ανέβει στον καναπε.
Η καθε του κίνηση ειναι γεμάτη δισταγμό, μη και κανει κατι λάθος και βρεθεί παλι εξω!
Ειναι ζήτημα αξιοπρέπειας να μη βρεθεί παλι σε υπαίθριο χωρο αυτο το πλάσμα!
Αλλά την ημέρα του ταξιδιού, αντί να μπει στο αυτοκίνητο, έμεινε στη γωνία του δρόμου, με ένα κουτί μπολ και το αγαπημένο του μαξιλάρι.
«Να είσαι καλός, κάποιος θα σε βρει», ήταν η τελευταία πρόταση πριν κλείσει για πάντα ο θυρωρός.
Τώρα ο Μπέτο περιμένει. Πάντα εκεί, δίπλα σε εκείνα τα άδεια μπολ. Δεν καταλαβαίνει τι είναι σύνορα ή μετακομίσεις. Ξέρει μόνο ότι η μυρωδιά της οικογένειάς του σβήνει στον άνεμο και ότι το μόνο που μένει είναι ένα μαξιλάρι που ακόμα μυρίζει σπίτι.
Δεν έφυγε. Έμεινε πίσω. Στη σιωπή. Στη λήθη.
Τώρα ο Μπέτο περιμένει
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου