-Τήρα κακομοίρα μου, έλεγε μια μάνα στην δεκαοχτάχρονη ανύπανδρη κόρη της, τήρα μη σε ξεγελάσει κανένα ρεμάλι και σε βάλει χάμου και σε γκαστρώσει, χάθηκες, να σηκωθείς και να ξεκουμπιστείς από τα μάτια μου κι απ’ το χωριό, εγώ τέτοιες ντροπές δεν τις ζαλώνουμαι!
Η τσούπα εκείνο τον καιρό, ήτανε στα ντούνια της κατούραγε τ’ αγκάθι και μαραινότανε, της είχε κάνει «κούκου», είχε πυρώσει για τα καλά το πράμα της και ζήταγε μάστορα να το γανώσει.
Κάποιος από το χωριό τήνε γυρόφερνε και εκείνη το ’χε ειπωμένο στην μάνα της, αλλά εκείνη δεν τον ήθελε και κάθε μέρα την ορμήνευε.
-Τήρα ρε παλιοθήλυκο μη σε βάλει κάτου εκείνο παλιζάγαρο, χάθηκες κακομοίρα μου, δεν στο ξάνα λέου, να ’χεις το νου σου!
Περάσανε κάμποσες ημέρες και μια μέρα την έστειλε η μάνα της να πάει φαΐ με το τράστο και το κατσαρόλι στον πατέρα της στα γίδια. Μόλις γύρναγε εκεί στο στένωμα στον λόγγο, τσάκ της πετάχθηκε μπροστά ο λεγάμενος και την κουβέντιαζε να παίξουνε.
Εκείνη, που να του κάτσει, και του λέει:
-Η μάνα μου, είπε ότι άμα με βάλεις κάτου θα γκαστρωθώ και τότενες θα έχω ντράβαλα.
-Καλά ντε! Δεν είναι ανάγκη να σε βάλω εγώ κάτου, θα με βάλεις εσύ, της λέει εκείνος ο μπερμπάτης και κάνε μου ότι θέλεις.-Αν είναι έτσι τότενες να το κάνουμε. Ξακρίσανε και τρουπώσανε μέσα στο λόγγο και μετά τα σαλιαρίσματα, τήνε κατάφερε και εκείνη ανέβηκε απάνου και βγάλανε τα μάτια τους. Μετά τσάκα- τσάκα ντύθηκε και γιομάτη χαρά και ευχαρίστηση τραγουδώντας γύρισε στο σπίτι στην μάνα της.
Η μάνα της, αμέσως τήνε πήρε χαμπάρι, ότι ήτανε αλλαγμένη και το πονηρό νιονιό της, κατάλαβε ότι κάτι έγινε.
-Μωρή τι έπαθες δεν πιστεύω να έγινε τίποτα στο πάει- έλα!
-Μάνα ποιος μου είπες πως γκαστρώνεται, ο άπανου ή ο κάτου,
-Ο κάτου μωρή, θέλει και μυαλό;
Σκάει τα γέλια τότε η τσούπα και με περηφάνια λέει της μάνας της
-Μάνα τον γκάστρωσα τον κερατά…!
Κόκκαλο η μάνα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου