Γιατί δάσκαλε οι άνθρωποι δεν βλέπουν σχεδόν ποτέ τον γκρεμό;
Τον βλέπουν παιδί μου.
Τότε γιατί δεν σταματούν και πέφτουν; Δεν φοβούνται;
Φοβούνται, παιδί μου.
Δεν καταλαβαίνω δάσκαλε • αν φοβούνται, γιατί δεν σταματούν;
Διότι φοβούνται περισσότερο αυτό που τους κυνηγά, παρά τον γκρεμό που έχουν μπροστά τους.
Αυτό που δεν βλέπουν και το φαντάζονται, παιδί μου.
Αν ευθύνεται η φαντασία τους δάσκαλε, τότε γιατί δεν φαντάζονται κάτι πιο όμορφο; Κάτι που αξίζει να καθίσουν δίπλα του, στην άκρη του γκρεμού, και να απολαύσουν μαζί τη θέα.
Όταν παιδί μου, σε μία κοινωνία ο πόνος καθιερώνεται ως απαραίτητη εμπειρία • τα μαρτύρια προάγουν αγίους και οι θυσίες δημιουργούν ήρωες, τότε η φαντασία κινείται απεριόριστα προς αυτή και μόνο την κατεύθυνση.
Ο άνθρωπος όμως δάσκαλε, μου έχεις πει ότι έχει επιλογή. Γιατί δεν τη χρησιμοποιεί λοιπόν; Μήπως τελικά δεν έχει;
Έχει παιδί μου επιλογή. Και μάλιστα είναι μόνο μία. Μοναδική. Απαράλλαχτη, ανέγγιχτη και αναλλοίωτη.
Ποια είναι αυτή, δάσκαλε;
Η επιλογή που φέρει μέσα του από τη γέννηση: να βελτιώνεται, να γίνεται καλύτερος και άξιος.
Μα αυτό είναι υπέροχο δάσκαλε. Πώς μπορεί να οδηγεί σε πτώση, και μάλιστα από τη στιγμή που κανείς δεν μπορεί να την επηρεάσει;
Όντως είναι ανεπηρέαστη. Όσο κι αν προσπάθησαν κάποιοι να το αλλάξουν, τίποτα δεν κατάφεραν.
Και τι έκαναν, δάσκαλε;
Άλλαξαν τον τρόπο που μπορείς να βελτιωθείς • άλλαξαν τη διαδρομή με την οποία μπορείς να πετύχεις. Έπεισαν τον άνθρωπο πως τα πάντα σε αυτόν τον κόσμο, ακόμη και τα καλά, χρειάζονται πόνο και θυσίες για να επιτευχθούν. Και όλα αυτά συνοψίζονται σε μία φράση παιδί μου, της οποίας αντέστρεψαν τις λέξεις.
Ποια είναι αυτή η φράση, δάσκαλε;
Η φράση είναι:
“Ο ΣΚΟΠΟΣ ΑΓΙΑΖΕΙ ΤΑ ΜΕΣΑ”
Και πώς ήταν κανονικά γραμμένη;
Η γνήσια φράση είναι:
“ΤΑ ΜΕΣΑ ΑΓΙΑΖΟΥΝ ΤΟΝ ΣΚΟΠΟ”
Δεν καταλαβαίνω δάσκαλε. Γιατί αυτό προκάλεσε τόσο μεγάλη αλλαγή;
Διότι:
“ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΕΠΗΡΕΑΣΕΙΣ ΤΟΝ ΣΚΟΠΟ, ΑΛΛΟΙΩΝΕΙΣ ΤΑ ΜΕΣΑ, ΠΡΟΣΠΟΙΟΥΜΕΝΟΣ ΟΤΙ ΑΚΟΜΗ ΤΙΜΑΣ ΤΟΝ ΣΚΟΠΟ.”
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου