Ο Πήγασος ήταν το ιερό φτερωτό άλογο των Ελλήνων και της Ελληνικής Μυθολογίας, ένα μοναδικό και καθαρά Ελληνοπρεπές σύμβολο, για το οποίο υπάρχουν διάφορες παραδόσεις.
Γιά το φτερωτό άλογο της Ελληνικής Μυθολογίας, για το οποίο, αν και ο Όμηρος δεν τον αναφέρει, υπάρχουν οι ακόλουθες παραδόσεις:
Όταν ο Περσέας αποκεφάλισε τη Μέδουσα, που είχε καταστήσει έγκυο ο Ποσειδώνας, ξεπήδησαν από τη τομή ο Χρυσάωρας, πατέρας του Γυριόνη και ο Πήγασος το φτερωτό άλογο. Κατά μια μαρτυρία, ο Πήγασος γεννήθηκε από το αίμα που έπεσε στη θάλασσα. Τότε ο Περσέας ιππεύοντας αυτόν κατάφερε να διαφύγει τη καταδίωξη των άλλων δύο γοργόνων, αδελφών της Μέδουσας ή, με την πιο συνηθισμένη μορφή του μύθου, με τα φτερωτά σανδάλια του.
Ο Πήγασος ήταν συνεπώς γιος του Ποσειδώνα και της Μέδουσας.
Κατά τον Ησίοδο το όνομά του οφείλεται στις “Πηγές” του Ωκεανού όπου είχε γεννηθεί, έτσι το όνομα φέρεται να έχει σχέση με πηγές. Ο Πήγασος, φτερωτός όπως ήταν, ανήλθε στον Όλυμπο, στην έδρα των Αθανάτων και διέμενε στην υπηρεσία του Δία χρησιμοποιούμενος για την μεταφορά των κεραυνών από το εργαστήριο του Ηφαίστου στον Όλυμπο. (Θεογονία 281-286, Απολλόδωρος ΙΙ 3, 4).
Σύμφωνα με τη μυθολογική παράδοση που επικρατούσε στη Κόρινθο ο Πήγασος ήταν κατ΄ εξοχήν Κορινθία θεότητα, για τον οποίο είχαν κοπεί και νομίσματα με τη παράστασή του. Λέγονταν ότι μόλις ο Πήγασος ξεπήδησε από τη Μέδουσα, πέταξε στην Ακροκόρινθο και ξεδίψασε στα νερά της Πειρήνης πηγής εξ ού και “Πειρήνιος πώλος” το από τότε όνομά του. Στη συνέχεια οι παραδόσεις των Κορινθίων συσχετίζουν τον Πήγασο με τη παράδοση του Βελεροφόντη και της Χίμαιρας
ΒΕΛΕΡΕΦΟΝΤΗΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ..
Ο Βελερεφόντης ‘ηθελε πολύ να έχει για άλογό του τον Πήγασο. Με τη βοήθεια της θεάς Αθηνάς- και χαλιναριών από χρυσάφι- κατάφερε και νίκησε τον Πήγασο. Από τότε έγιναν αχώριστοι, και μαζί κατόρθωσαν θαυμαστά πράγματα! Νίκησαν τη Χίμαιρα και πολέμησαν τις Αμαζόνες.
Η δύναμη του Πήγασου ήταν μεγάλη και η βοήθειά του πολύτιμη.
Όμως ο Βελερεφόντης έγινε αλαζόνας, καυχιόταν διαρκώς, και παντού έλεγε ότι θέλει να πετάξει μαζί με τον Πήγασο μέχρι τον Όλυμπο, για να πάρει μια θέση δίπλα στους Θεούς. Όμως, ο Δίας τον τιμώρησε, στέλνοντας μια μύγα να τσιμπήσει τον Πήγασο. Αυτός τινάχτηκε και ο Βελερεφόντης έπεσε από την πλάτη του. Αυτό ήταν το τέλος του!
ΤΙ ΑΠΕΓΙΝΕ Ο ΠΗΓΑΣΟΣ;;;
Συνέχισε να πετάει!
Κάποτε έφτασε στον Όλυμπο, και ο Δίας που τον αγαπούσε πολύ, τον δέχτηκε με χαρά και τιμές. Από τότε ζει στον Όλυμπο, παρέα με τα άλλα άλογα του Δία, και κουβαλάει τους κεραυνούς του. Μεταφέρει τους κεραυνούς από το εργαστήριο του Ηφαίστου στον Όλυμπο.
Γενικά ο Πήγασος συμβολίζει αλληγορικά το θαλάσσιο νέφος (θαλάσσιοι υδρατμοί – γιος του Ποσειδώνα), που μεταφέρει τους κεραυνούς (του Δία) και που γίνονται αντιληπτοί στις καταιγίδες.
Η συσχέτιση του Πήγασου με τις Μούσες οφείλεται στη ακόλουθη παράδοση: Όταν οι Μούσες διαγωνίζονταν κάποτε στο τραγούδι με τις κόρες του Πιέρου, στον ποταμό Ελικώνα, μόλις άρχισαν το τραγούδι οι Πιέριες κόρες όλα είχαν σκοτεινιάσει.
Αμέσως μετά, όταν ήλθε η σειρά των Μουσών, όλα φαίνονταν σαν να σταμάτησαν, ο Ουρανός, η Θάλασσα, τα ποτάμια, για να ακούσουν τους εξαίσιους ύμνους, ο δε Ελικώνας άρχιζε να υψώνει τη κορυφή του προς τον ουρανό από χαρα και υπερηφάνεια μέχρι που τον σταμάτησε ο φτερωτός Πήγασος, με διαταγή του Ποσειδώνα, λακτίζοντάς τον με τις οπλές του.
Από το λάκτισμα αυτό γεννήθηκε η πηγή του Ελικώνα, της οποιας τα νερά ενέπνεαν τις Μούσες, η καλούμενη και Ιπποκρήνη.
Σε μεταγενέστερους μύθους ο Πήγασος αναφέρεται και ως άλογο της Ηούς στην οποία της τον πρόσφερε ως δώρο ο Ζεύς για να σέρνει το άρμα της.
Σε ακόμη μεταγενέστερους χρόνους ο Πήγασος θεωρήθηκε ως άλογο των Μουσών που ιππεύουν οι ποιητές και πετούν μαζί του ψηλά στο καλλιτεχνικό στερέωμα.
Επειδή ήταν πολύ δίκαιος και γενναίος, ο Δίας για να τον τιμήσει πρόσφερε στον Πήγασο μια αιώνια θέση στον ουρανό δημιουργώντας τον Αστερισμό του Πήγασου.!
Τον 4ο αι. π.κ.χ. ο Eύδοξος, μαθητής του Πλάτωνα και εκπρόσωπος της πεποίθησης ότι η γη είναι σφαιρική, αναφέρεται για πρώτη φορά στον αστερισμό του «ιερού ίππου».
Από τότε ο αστερισμός τουΠήγασου μνημονεύεται μαζί με τα άλλα ουράνια σώματα από τον Άρατο (315-240 π.κ.χ.) στο έργο του Φαινόμενα, καθώς και από τον αστρονόμο Ίππαρχο (2ος αι. π.κ.χ.).
Ο αστερισμός του Πήγασου είναι αμφιφανής στην Ελλάδα, αν και ανήκει στην βόρεια ουράνια σφαίρα. Κυριαρχεί στο φθινοπωρινό ουρανό του Βόρειου Ημισφαιρίου.
Συνορεύει με οκτώ αστερισμούς: Ανδρομέδα, Σαύρα, Κύκνος, Αλώπηξ, Δελφίν, Ιππάριον, Υδροχόος και Ιχθύες.
Αναγνωρίζεται εύκολα από το σχεδόν τέλειο τετράγωνο που σχηματίζουν τέσσερις αστέρες, το ονομαστό Μεγάλο Τετράγωνο του Πήγασου, το οποίο βρίσκεται σε μία σχετικά γυμνή από άστρα περιοχή του ουρανού.
Και τα τέσσερα άστρα του είναι δευτέρου μεγέθους. Ωστόσο, μόνο τρία από αυτά ανήκουν στον Πήγασο: τα α, β και γ. Το τέταρτο είναι το κύριο άστρο του γειτονικού αστερισμού της Ανδρομέδας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου