“Στα έξι μου χρόνια ήμουν κιόλας μόνη.
Η μητέρα μου μόλις είχε πεθάνει.
Ο πατέρας μου με αποθέτει, σαν φορτίο,
στις θείες μου, και ξαναφεύγει αμέσως για μιαν Αμερική
από όπου δεν θα επιστρέψει ποτέ.
ακόμη και τώρα αν δω να περνάει οικοτροφείο
μικρών κοριτσιών κι ακούσω τη φράση “είναι ορφανές”
μου είναι αδύνατον να μη δακρύσω.
Μισός αιώνας έχει περάσει, αλλά τριγυρισμένη
από την πολυτέλεια και την ευδαιμονία
των τελευταίων τυχερών ενός δυστυχισμένου κόσμου,
εγώ παραμένω μόνη, ακόμη μόνη.
Πιο μόνη από ποτέ. (…)
Η μοναξιά σκλήρυνε το χαρακτήρα μου,
που είναι κακός,
σφυρηλάτησε την ψυχή μου,
που είναι περήφανη,
και το κορμί μου, που είναι γερό.”
Κοκό Σανέλ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου