Μου τα πήρε όλα εκείνο το καλοκαίρι..

Γράφει η Μαρία Κυπραίου

Καλοκαίρι. Εποχή έρωτα. Εποχή ξεγνοιασιάς. Αγάπης, χαμόγελου.
Εποχή που το άλλο σου μισό γίνεται ολόκληρο και ο έρωτας από κάτι πλατωνικό γίνεται κάτι απτό, χειροπιαστό που το ζεις μέχρι το μεδούλι.

 Όμως αυτό το καλοκαίρι εμένα κάτι μου έλειπε.
Μου έλειπαν όλα εκείνα, μου έλειπα κυρίως εγώ. Εγώ είχα χαθεί ανάμεσα στον έρωτα σου και την προδοσία σου.
Κάπου εκεί, στο ενδιάμεσο προσπαθούσα και αυτό το καλοκαίρι να με βρω. Να με βγάλω ξανά στην επιφάνεια. Γιατί βυθίστηκα όταν έφυγες. Όταν έφυγες και τα πήρες όλα μαζί σου.

 Έγινες χείμαρρος και εξαφανίστηκες αφήνοντας με μόνη, αβοήθητη να πνίγομαι μέσα σε όσα ένιωθα για εσένα.
Μια στιγμή δεν στάθηκες, δεν γύρισες να με κοιτάξεις, δεν νοιάστηκες αν σε φωνάζω. Αν ζήτω βοήθεια. Αν θέλω να με βγάλεις στη στεριά.

Με άφησες να παλεύω στα κύματα με όσα ένιωθα και με μια καρδιά μισή και σπασμένη χίλια κομμάτια. Δεν θα στο συγχωρήσω ποτέ. Όχι γιατί με παράτησες χωρίς ούτε ένα αντίο ή έναν λόγο αλλά γιατί μου τα πήρες όλα ένα καλοκαίρι.

Και εγώ από τότε τα μισώ τα καλοκαίρια γιατί μυρίζουν το άρωμα σου και έχουν το χρώμα των ματιών σου. Μου τα πήρε όλα εκείνο το καλοκαίρι και εγώ μίσησα κάθε καλοκαίρι παλιό και επόμενο.