Μια ερώτηση έμεινε να σου κάνω, «μου λείπεις;»

Γράφει η Γεώρα

Για να σώσεις κάτι λένε, δεν πρέπει να το κλείσεις στη σιωπή, αλλά στη συζήτηση. Γιατί η σιωπή μπερδεύει, δημιουργεί παρεξηγήσεις.
Πάντα συζητούσαμε εμείς οι δύο. Όσο δύσκολα και αν ήταν τα πράγματα, βρίσκαμε το θάρρος και μιλούσαμε. Θέλαμε να σώσουμε το μεταξύ μας, ακόμα και όταν η απάντηση θα πονούσε.
Και ξέρω πολύ καλά, πως εύκολο δεν σου ήταν. Έβλεπα την αμηχανία σου, την ανασφάλεια, τον φόβο. Ήσουν άοπλος, μα ερχόσουν γιατί νοιαζόσουν για μένα.
Από την άλλη καταλάβαινες το τρέμουλο στη φωνή μου, τον κόμπο στο λαιμό, τον λυγμό στη σιωπή όταν σταματούσα για λίγο να σκεφτώ.
Αγαπιόμασταν! Αυτή είναι η αλήθεια.

Σήμερα όμως, μετά από τόσα, τόσο πόνο, κλάμα, αγωνία, έρωτα, συγχώρεση, καυγάδες, αγκαλιές, φιλιά, μετά από την απογοήτευση και τα δάκρυα, μετά από τόσες προσπάθειες, θέλω να πάρω μία απάντηση, σε μία ερώτηση που με τρομάζει και με κρατάει στάσιμη και θέλω από εσένα κοιτώντας σε στα μάτια να μου την απαντήσεις.

Λοιπόν αγάπη μου, μία ερώτηση ακόμα να σου κάνω, «Μου λείπεις;»
Με κοιτάς απορημένος, σχεδόν μουδιασμένος. Σε κοιτώ βουρκωμένη. Σιωπή! Μία εκκωφαντική, επικίνδυνη σιωπή στο χώρο. Έχω πάρει την απάντησή μου από εσένα.

 Έχω σπάσει επειδή η συνειδητοποίηση είναι σκληρή. Είδα στο βλέμμα σου ό,τι δεν μπορούσα να αποδεχτώ.
Έρχεσαι κοντά μου, αργά. Τόσο αργά που ήταν σαν να πάγωσε ο χρόνος. Μου ψιθυρίζεις στο αφτί ένα, «Ναι(!) Σου λείπω.» και έπειτα φέρνεις το πρόσωπό σου μπροστά από το δικό μου και τα χείλη σου, αγγίζουν τα δικά μου.
Με φιλάς και γεύεσαι εκείνο το δάκρυ που κύλισε και σκέπασε τα χείλη μου. Δεν μοιάζει σαν αλμύρα καλοκαιριού αυτό το φιλί. Περισσότερο σαν εξιλέωση από κάτι που έκρυβα από εμένα!