Ό,τι εγώ αξίζω θα έρθει να με βρει..

Γράφει η Alice

Είσαι η μεγαλύτερη χαμένη της όλης ιστορίας μόνο που δεν το έχεις κατανοήσει ακόμα δυστυχώς. Τι κατάφερες αλήθεια; Να έχεις δίπλα σου ένα φάντασμα, έναν άνθρωπο που μπορεί το σώμα του να είναι εκεί για κάποιες ώρες αλλά το μυαλό του και κυρίως η ψυχή του είναι αλλού, πολύ μακριά από σένα.
Είναι οκ ο εγωισμός σου; είσαι οκ που ακόμα μια φορά μπήκες στον ρόλο του θύματος; Κοιμάσαι ήσυχη τα βράδια; Μπορεί και ναι, γιατί κάπως έτσι έχεις και η ίδια πείσει τον εαυτό σου πως έχεις ακολουθήσει τον σωστό δρόμο.
Φοβάμαι πως στην διαδρομή θα χαθείς, ανάμεσα στα δάκρυα, και την συνειδητοποίηση πως έδωσες πολλά και δεν παίρνεις τίποτα πίσω. Δεν σε έμαθαν όμως πως η αγάπη δεν είναι δούνε και λαβείν; Δεν σε έμαθαν πως η αγάπη δεν είναι μπακάλικο που ζυγίζεις τα κιλά; Δεν σε έμαθαν προφανώς πως όποια μέθοδο και να ακολουθήσεις η αγάπη πολύ απλά δεν φυλακίζεται.

Ο αυτοσεβασμός σου έχει απλά πάει περίπατο, εδώ και καιρό και πολύ δύσκολα θα γυρίσει πίσω. Δεν δίνουμε γη και ύδωρ για να πάρουμε αγάπη ούτε ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και αυτά που χρησιμοποίησες εσύ είναι φθηνά για να αντέξουν.

Όμως όλα γίνονται για κάποιο λόγο, όλα μηδενός εξαιρουμένου. Δεν θα περιμένω στη γωνία να χαρώ όταν τα λόγια μου βγουν αληθινά. Δεν έχω μάθει ούτε να περιμένω ούτε να είμαι το μαύρο κοράκι στη ζωή κανενός.
Ό,τι εγώ αξίζω θα έρθει να με βρει όσο μακριά και αν είμαι.

 Οι επιλογές μας είναι και θα είναι η συνέχεια μας, η σφραγίδα μας στη μικρή ζωή. Χαίρομαι για τις δικές μου, και είμαι περήφανη. Εσύ;