Ξέρετε το πρόβλημα που είναι; Ότι δεν ζήτησε ποτέ πολλά. Δεν ήθελε μεγάλα λόγια, δεν ήθελε βαρύγδουπες δηλώσεις. Ήθελε εκείνον. Εκείνον παρόν. Ήθελε να ξέρει πως νιώθουν το ίδιο. Ήθελε να νιώθει την παρουσία του. Ήθελε να νιώθει πως ήταν εκεί με την θέληση του. Να ήταν εκεί γιατί δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς. Σε ένα εκεί κοινό. Ένα εκεί γεμάτο έρωτα. Ένα εκεί που θα δήλωνε όσα ένιωθαν.
Αλλά ίσως αυτό ήταν το λάθος. Δεν ζήτησε ποτέ κάτι. Της αρκούσε έστω το λίγο του. Της έφτανε να ξέρει πως είναι κάπου εκεί κοντά όσο κι αν την πλήγωνε αυτό. Όσο κι αν την τσάκιζε.
Αλλά κατάλαβε πως ο έρωτας είναι, είναι έρωτας μόνο όταν είναι αμοιβαίος. Πως η φράση “ο καθένας αγαπάει με τον τρόπο του” είναι μια μπαρούφα, μια δικαιολογία των ανθρώπων που δεν μπορούν ή που μπορούν λίγο.
Αυτό ήταν το λάθος της. Που τον αγάπησε περισσότερο από τον εαυτό της. Που του συγχωρούσε κάθε λάθος, κάθε πόνο.
Τίποτα όμως δεν μπόρεσε ποτέ να κάνει την καρδιά της να σταματήσει να χτυπά γι’ αυτόν. Πάντοτε χτυπούσε στον ήχο του ονόματος του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου