Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης

Aντέχω, δες με.
Aντέχω ακόμα.
Aνάμεσα σε εφιαλτικές μνήμες και επίπονες απώλειες, γεμάτος αλκοόλ με το ζόρι, αντέχω.
Αντέχω, υπομένω, περιμένω και συχνά επιμένω.. Έτσι, απλά.


Υπάρχω, μα δεν ζω. Έτσι, απλά.
Αναπνέω από συνήθεια, κοιτάζω στο κενό και παλεύω αδιάκοπα για ένα μόνο πράγμα, να πάψω να λυπάμαι τον εαυτό μου.
Ξέρεις κάτι; Κουράστηκα να απολογούμαι για όσα είμαι και για όσα δεν είμαι.
Κουράστηκα να προσπαθώ και για τους δυο μας.
Με εξουθενώνει η ιδέα να συνεχίσω να παλεύω και για τους δυο μας, για κάτι που μόνο εγώ πιστεύω.
Κάτι που πίστεψα, πάλεψα και παλεύω ακόμα.
Άγονο έδαφος η αγάπη σου, κι η ανασφάλεια που γεννά η συμπεριφορά σου, καίει πια και την τελευταία μου λογική.
Κι όμως, αντέχω. Εύκολα, δύσκολα, αντέχω..
Πόσο ακόμα; Μέχρι το τέλος κορίτσι μου..
Και είναι κοντά. Καλή σου νύχτα.