Είναι ωραία η θέα απ’το υπόγειο;

Γράφει ο Nickolas M.

Οι άνθρωποι που μας πέταξαν με δύναμη κάτω, μας βλέπουν τώρα από το υπόγειο. Μας ετοίμασαν για την ευτυχία που συναντήσαμε μετά από αυτούς, όσο αυτοί καμάρωναν για το «κατόρθωμα» τους να μας τσαλακώσουν (κούνια που τους κούναγε). Περήφανοι που μας ξεγέλασαν, κέρδισαν την εμπιστοσύνη μας και μετά μας τράβηξαν απότομα το χαλί για να πέσουμε με τα μούτρα στις πέτρες.
Μόνο που όσο αυτοί κομπάζανε πάνω από τα υποτιθέμενα ερείπια μας, εμείς τινάξαμε τη σκόνη από τα ρούχα μας – ενίοτε, αλλάξαμε κι εντελώς ρούχα – και συνεχίσαμε. Κουτσά και δειλά στην αρχή μέχρι να συνέλθει το σώμα (και η ψυχή), αλλά μετά όρθιοι και περήφανοι.

Και τώρα ξαφνικά σβήνει το σαρδόνιο χαμόγελο από το πρόσωπο τους. Μα πώς; Αυτοί μας αφήσανε κουρέλια να σερνόμαστε στη λάσπη. Τί είναι αυτό που βλέπουνε ξαφνικά; Τί σαδιστικό plot twist τους έσκασε από το πουθενά; Αφού εμείς δεν είμαστε ικανοί για κάτι τέτοιο. Πώς τους πετσοκόψαμε έτσι ρε;
Εεεμμ ναι. Να σας πούμε εμείς λοιπόν πώς γίνεται, αν μας επιτρέπετε. Την αξία μας, τις ικανότητες μας, ακόμα και τα κουσούρια μας, δε θα μας τα πείτε εσείς. Τα ξέρουμε από μόνοι μας καλύτερα από όλους. Προφανώς κι έχετε δικαίωμα στην άποψη, αλλά κι εμείς έχουμε δικαίωμα να σας αγνοήσουμε.

 Κι όσο εσείς αυτάρεσκα κι εγωιστικά νομίζετε (γιατί νομίζετε, δεν ξέρετε, αλλά οκ, έχετε δικαίωμα και στην αυταπάτη) ότι «μας έχετε», τόσο αθόρυβα και διακριτικά σας ξεγλιστρήσαμε.

 Όσο γευόσασταν την χαρά της «νίκης» σας, τόσο εμείς δίναμε χρόνο στον εαυτό μας να μαζέψει τα κομμάτια του και να ανασυγκροτηθεί. Πενθούσαμε στη σκοτεινή γωνιά μας, μακριά από το προσκήνιο, όσο εσείς παίρνατε πάνω σας όλα τα φώτα.
Κι ύστερα, μετά από πολύ ή λίγο, ξαναβγήκαμε στην επιφάνεια, ανασαίνοντας βαθιά. Κι εσείς ξαφνιαστήκατε. Γιατί, άραγε; Ποιος σας όρισε Θεούς, να νομίζετε ότι ελέγχετε το σύμπαν; Ποιος σας έκανε να νομίζετε (γιατί είπαμε, νομίζετε, δεν ξέρετε) ότι είστε ο ανώτερος κρίκος στην εξελικτική αλυσίδα; Από πού συμπεράνατε ότι μετά από εσάς, το απόλυτο χάος;
Λοιπόν, σας έχω φρέσκα νέα.
Δεν είστε Θεοί.
Δεν είστε ανώτεροι.
Δεν είστε ισχυρότεροι.
Κι ακόμα καλύτερα:
Δεν είμαστε τελειωμένοι.
Δεν είμαστε χαμένοι.
Δεν είμαστε σκοτωμένα ανθρωπάκια που δεν θα συνέλθουμε ποτέ από την απώλεια της εκτυφλωτικής σας προσωπικότητας (της ποιας;;)
Απίστευτο ίσως, αλλά συνεχίζουμε. Και αγαπάμε. Και εξελισσόμαστε. Και ανεβαίνουμε ψηλότερα από ότι μας είχατε (αυθαίρετα, αλλά ας προσέχατε).
Και τώρα, αναγκάζεστε να σηκώσετε το κεφάλι σας για να μας δείτε, το οποίο γίνεται πιο δύσκολο όσο πιο πολύ σας πέφτει το σαγόνι (νόμοι της φυσικής, παιδιά, συγνώμη δε φταίμε για αυτό).
Καλό αυχενικό, λοιπόν, και προς γνώση και συμμόρφωση σας η περίπτωση μας για το μέλλον. Δείτε το σαν ευκαιρία για μάθηση, ρε παιδί μου, ένα δωρεάν μάθημα από εμάς τους «τελειωμένους». Αν η αφεντιά σας, βέβαια, χρειάζεται μαθήματα. Εσείς «τα ξέρετε όλα» άλλωστε, έτσι δεν είναι;
Αλήθεια, τελικά, δε μου είπατε (ή αν είπατε, δε σας άκουσα, ίσως το ψελλίσατε), ωραία η θέα από το υπόγειο;