Δυο ξένοι, εμείς..

Γράφει η Οδύσσεια

Αυτό θες λοιπόν ;
Να γίνουμε δυο ξένοι ;
Μου ζητάς να ανοίξω την πόρτα και να βγω απ´ την ζωή σου , έτσι απλά ;
Μα πώς; Δε σε καταλαβαίνω…
Ζήσαμε τόσα μαζί και άλλα τόσα μας περιμένουν.
Δε βλέπεις ;
Ήσουν ευτυχισμένος μαζί μου, το έλεγες, το έδειχνες, το ένιωθες .
Τώρα σιωπή…
Δεν την αντέχω όμως εγώ τη σιωπή, το ξέρεις .
Με πληγώνει που δεν μου δίνεις το δικαίωμα πια να υπάρχω στη ζωή σου και ακόμη περισσότερο το δικαίωμα να σ´αγαπώ.
Γιατί ναι, σ’ αγαπώ με όλη μου την καρδιά.
Θα έκανα να πάντα για να σου δώσω να καταλάβεις ότι η ευτυχία είναι εδώ, ανάμεσα στα χέρια τα δικά σου και τα δικά μου.
Γιατί την αφήνεις να φύγει, να χαθεί ;
Γιατί;
Ένα μεγάλο γιατί γυρνάει στο μυαλό μου από τη στιγμή που είπες αντίο .
Μου γύρισες την πλάτη ξαφνικά, χωρίς προειδοποίηση και χωρίς αιτία .
Έτσι, απλά έφυγες .
Ξέρω …
Πλησίασα πολύ κοντά κι αυτό δεν το αντέχεις .
Μα, αυτή είναι η ουσία σε μια αληθινή σχέση, να έρθουν οι άνθρωποι κοντά, να αγγίξουν ο ένας τις πληγές του άλλου, με αγάπη, με τρυφερότητα και σεβασμό .
Αυτό έκανα κι εγώ .
Σε άγγιξα.
Αλλά, για σένα αυτό ήταν επίθεση και απειλή .
Σου ξύπνησε φόβους και μνήμες που είχες καλά θαμμένες. Σε έφερε αντιμέτωπο με το βαθύτερο εαυτό σου και δεν το άντεξες.
Ύστερα, με θεώρησες υπεύθυνη και με έβγαλες απ’τη ζωή σου.
Χωρίς λύπη, χωρίς συμπόνια.
Άνοιξες την πόρτα κα με πέταξες έξω.
Επέλεξες να μείνεις με τα φαντάσματα του εαυτού σου.
Και τώρα;
Πώς να αντέξω τη σιωπή της μοναξιάς που επέβαλες ;
Σε ρωτάω.
Πού έφταιξα εγώ για να πληρώνω τόσο ακριβά ;

Όμως, αυτό που με πληγώνει περισσότερο απ´ολα είναι η σκληρότητα σου απέναντι μου και η αδιαφορία σου στο δικό μου πόνο.
Δε δίνεις δεκάρα για τα δικά μου συναισθήματα και για το αντίκτυπο που έχει η δική σου συμπεριφορά απέναντι μου.
Όλα τα καταλαβαίνω, όλα αλλά αυτό, δεν θα το καταλάβω ποτέ!