Γίναμε από νέοι ήρωες, δειλοί μεσήλικες..

Γράφει η Πράξια Αρέστη

Λιγοστεύουν τα χρόνια, λιγοστεύουν οι λέξεις, τεμπελιάζουν και τα αισθήματα.
Λες και αυτά τα τρία πάνε μαζί, πακέτο.
Μα τα χρόνια πάντα θα φεύγουν και οι λέξεις κάποτε τελειώνουν και αισθήματα κουράζονται κι αυτά.
Οι αλήθειες κοιμήθηκαν, τα ψέματα μας έκλεψαν τα όνειρα και κάνουν ανενόχλητα βόλτες στις ζωές μας κι εμείς χαμογελάμε κάθε μέρα σε γνωστούς, συνάδερφους, φίλους και αγαπητικούς λες και δεν συμβαίνει τίποτα. Πόσο καλά μας βόλεψε όλους το ψέμα.

Όσο μεγαλώνουμε, τόσο πιο πολύ θέλουμε να βολευτούμε. Να κρυφτούμε από τον κόσμο, την αλήθεια, από τον εαυτό μας. Δε θέλουμε να δώσουμε καμία μάχη. Δεν θέλουμε να λερώσουμε τα ακριβά μας ρούχα, να λερωθούμε, να συζητήσουμε, να σηκωθούμε από τον καναπέ. Θέλουμε να μείνουν όλα ατάραχα. 

Κι αυτό τον θρασύ, επαναστάτη εαυτό μας που με τίποτα δεν συμβιβαζόταν, που κυνηγούσε τα όνειρά του, τον έρωτα, το ρίσκο και την περιπέτεια, τον θάψαμε κι αυτόν καλά με την αλήθεια. Αρκεί να μείνουν όλα ήρεμα, ατάραχα, ίδια και δεν πειράζει που ξεχάσαμε ποιοι είμαστε, που ξεχάσαμε τι θέλουμε πραγματικά, που λέμε ψέματα στους άλλους και στον εαυτό μας και που κλαίμε κρυφά τα βράδια στα κρύα μας μαξιλάρια.
Δεν πειράζει.
Γίναμε από νέοι ήρωες, δειλοί μεσήλικες. Όλοι έτσι καταλήγουν μάλλον. Μας το έλεγαν στα 17 μας και δεν το πιστεύαμε και να που τώρα κλειδώνουμε την πόρτα και ευχόμαστε να μην μας γυρέψει κανείς.
Τα είδαμε όλα, τα ζήσαμε όλα, τα νιώσαμε όλα, τα δώσαμε όλα, και πάλι μας έμεινε μια καθημερινότητα όπου η μία μέρα είναι σχεδόν ίδια με την άλλη. 

Ακόμη κι αν πάρουμε αυτό που θέλουμε, θα το βαρεθούμε σε λίγο. Αν δεν το πάρουμε θα μας γίνει εμμονή. Πάντως σχεδόν ποτέ πια δεν καταφέρνουμε να ζούμε τη στιγμή. Αγοράζουμε τα πάντα σχεδόν παθητικά. Κάνουμε έρωτα παθητικά, βγαίνουμε απλά για να πούμε ότι κάναμε και κάτι.
Απολαμβάνουμε πιο πολύ το φαγητό, τον καναπέ μας, την τηλεόραση, το κινητό μας. Δεν είναι και τόσο κακό τώρα που το σκέφτομαι. Απλά κάπως αλλιώς την είχαμε ονειρευτεί την ενήλικη ζωή και τώρα την περνάμε όλη σχεδόν σε ένα γραφείο να ψάχνουμε δρόμους διαφυγής.
Ένα τεράστιο κενό που μεγαλώνει με τα χρόνια και δεν κλείνει με τίποτα.
Κι ακόμη δεν περάσαμε τα 40.