Μόνο τότε κατάλαβα τα λάθη μου και τα σωστά μου.

Γράφει η Μαρία Σταματοπούλου

Για πόσο καιρό ακόμα θα με ταλαιπωρείς; Για πόσο καιρό ακόμα θα φέρνεις δάκρυα στα μάτια μου;
Το τελευταίο σου φιλί το ένιωσα, ήταν του αποχαιρετισμού.
Με προσπέρασες τόσο άνετη, φαινόσουν τόσο δυναμικά όμορφη.
Ξυπνώ το πρωί με την σκέψη σου σε ένα άδειο κρεβάτι.
Προσπαθώ να κρυφτώ από το φως της ημέρας γιατί οι λέξεις μου είναι άδειες και εκείνες.
Η μοναξιά με κατακλύζει.
Με είχες προσπεράσει τόσο δυναμικά και ελεύθερα. Εφιάλτης στο μυαλό μου, η συμπεριφορά σου..
Άδειες οι ώρες της ημέρας μακριά σου.
Έσπασαν όλες μας οι στιγμές μέσα σε μία στιγμή. Και εγώ να συνεχίζω να ελπίζω μήπως και έρθεις ξανά πίσω σε εμένα.
Όλα χαμένα στης μοίρας το χέρι και όλα κερδισμένα εκεί.
Με μίσησες στο τελευταίο μας φιλί.
Σε πλήγωσε η συμπεριφορά μου, σε πλήγωσα πολύ.
Και τώρα έμεινες μονάχη, έμεινα και εγώ στου πόνου τα σκοτάδια.
Τρέφομαι με εγωισμό, μου είχες πει.

Και θα πληρωθώ με τον εφιάλτη του χωρισμού.
Δεν σε άκουσα τότε, ήμουν χαμένος στα δικά μου δεσμά.
Πέταξα την ζωή μας σε μία σακούλα σκουπιδιών χωρίς αναστολές.
Και μετά άνοιξαν τα μάτια μου. Όταν έφυγες. Μόνο τότε κατάλαβα τα λάθη μου και τα σωστά μου.

Σηκώνω λευκή σημαία σε κάθε μαχαιριά που άθελά μου έδινα στο απαλό σου δέρμα. Η καρδιά σου μαραινόταν και εγώ τυφλός ολοένα και έμπηγα πιο βαθιά το μαχαίρι στην καρδιά.
Συγγνώμη αγάπη μου, θα ήθελα να σου πω.
Συγγνώμη για όλα, συγγνώμη που ήμουν εγώ με ένα εγώ πιο μεγάλο από τους δύο μας…