Το τριαντάφυλλο μαράθηκε πάνω στο τραπέζι του σαλονιού περιμένοντας εσένα να γυρίσεις. Μαζί με αυτό άρχισαν να γκριζάρουν και οι τοίχοι, να ξεφτίζουν οι αναμνήσεις, να σβήνει η πικρία, η απογοήτευση, ακόμα και ο θυμός προς τον εαυτό μου που μας διαχειρίστηκα τόσο λάθος.
Περνάνε οι ώρες καθώς κυλάνε οι δείκτες του ρολογιού στον τοίχο και φέρνουν νέες μέρες κάνοντας με να πλησιάζω όλο και πιο κοντά στο τέλος του κύκλου μας. Ίσως με αργό ρυθμό σε σχέση με εσένα αλλά θέλω λίγες μοίρες ακόμη για να τον ολοκληρώσω και ιδανικά ένα νέο ανεξίτηλο διαβήτη για να ξεκινήσω τον επόμενο.
Αν με ρωτάς· εγώ θα σου ‘χω αγάπη, δεν θα πάψω να νοιάζομαι για εσένα αλλά δεν γίνεται και να προχωρήσω τη ζωή μου με εσένα συνεχώς στο μυαλό μου. Συνεχώς να συγκρίνω, συνεχώς να μου λείπεις, συνεχώς να σε αναφέρω. Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να προσποιείται τόσο καλά ότι σε ξέχασε που τρομάζω στην ιδέα ότι μια μέρα θα συμβεί.
Όσο και αν θέλω να πάω πίσω σε εκείνο το πρώτο ραντεβού στις 07/03/22 που ξεγύμνωσες την ψυχή σου μπροστά μου σε εκείνη την απέραντη θέα και ένιωσα ότι κάτι μαγικό θα ξεκινούσε, τόσο σκέφτομαι ότι το παρελθόν δεν μπορεί να γυρίσει πίσω και τίποτα απ’όλα αυτά δεν μπορούμε να επαναφέρουμε.
Το μέλλον δεν το ξέρουμε ακόμη αλλά μπορούμε να χτίσουμε το παρόν μας. Όμως, αξίζει τελικά αυτό το συναίσθημα της ελπίδας;
Αναρωτιέμαι γιατί ακόμα η καρδιά μου χτυπάει τόσο δυνατά κάθε φορά που σε βλέπω τυχαία από μακριά – ή μήπως δεν είναι τυχαία; Φαντάσου αν τελικά ερχόσουν ξαφνικά μπροστά μου. Μήπως περιμένεις όντως εκείνη την μέρα του Αυγούστου;
Αναρωτιέμαι γιατί ακόμα η καρδιά μου χτυπάει τόσο δυνατά κάθε φορά που σε βλέπω τυχαία από μακριά – ή μήπως δεν είναι τυχαία; Φαντάσου αν τελικά ερχόσουν ξαφνικά μπροστά μου. Μήπως περιμένεις όντως εκείνη την μέρα του Αυγούστου;
Ή μήπως δεν σε νοιάζει καν;
Προσπαθώ να καταλάβω εντέλει, αν εξαρχής είχαμε ημερομηνία λήξης ή αν απλά «σαπίσαμε» απ΄τη λάθος διαχείριση.
Όπως και να έχει όμως το σίγουρο είναι ότι αναλώθηκα τόσο πολύ σε πράγματα ανούσια που πάντα θα βαράω το κεφάλι μου για σένα.
Προσπαθώ να καταλάβω εντέλει, αν εξαρχής είχαμε ημερομηνία λήξης ή αν απλά «σαπίσαμε» απ΄τη λάθος διαχείριση.
Όπως και να έχει όμως το σίγουρο είναι ότι αναλώθηκα τόσο πολύ σε πράγματα ανούσια που πάντα θα βαράω το κεφάλι μου για σένα.
Μου υποσχέθηκα όμως, πως δεν θα μου επιτρέψω ποτέ ξανά να γίνω ένα τερατάκι. Όσα ευχαριστώ και αν πω για όλα όσα πέρασα μαζί σου θα είναι λίγα. Και όσες λέξεις και αν σου γράψω θα είναι τίποτα.
Θα σ΄αγαπώ με έναν τρόπο που δεν έμαθες ποτέ σου. Γιατί ναι, λάθος μου…εγώ δεν στον έδειξα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου