Σου στέλνω δύο φιλιά και χίλιες αγκαλιές για να ξέρεις ότι σε σκέφτομαι και δεν περνάει μέρα που να μη μου λείπεις. Δεν περνάει μέρα που να μην καταραστώ τα 1.500 χιλιόμετρα που μας χωρίζουν και ταυτόχρονα μας ενώνουν. Δεν περνάει μέρα που να μη σε ψάχνω κα να μη σκέφτομαι πού είσαι και τι κάνεις.
Έμαθα να ζω μακριά σου, οπότε βλέπεις δεν είναι αυτό το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι όλα όσα χάσαμε όσο ήσουν εδώ, όσα λάθος εκτιμήσαμε και καταφέραμε να χωρίσουμε. Το πρόβλημα είναι ότι δε χαρήκαμε τον καιρό που ήμασταν μαζί, όπως του έπρεπε. Και δεν ξέρω για σένα, αλλά εγώ τώρα τον ψάχνω εκείνον τον καιρό. Τον ψάχνω στις σκέψεις μου, στις αναμνήσεις μου και στα σχέδιά μου, γιατί τον θέλω πίσω.
Θέλω να γυρίσω τον χρόνο πίσω και να σε χαρώ στο μέγιστο. Να ζήσω κοντά σου και να σε παίρνω αγκαλιές καθημερινά. Να σε φιλάω τα πρωινά και να σε αποχαιρετώ τα βράδια. Θέλω να σε έχω πάλι δίπλα μου, πάλι μέσα μου και γύρω μου. Θέλω εσένα μ’ όλα όσα σε συνοδεύουν, με τις περιέργειες και τα ελαττώματά σου. Σε θέλω με τα προτερήματα κι όλα τα καλά σου.
Θυμάμαι βλέπεις κάθε σου συνήθεια, κάθε σου ιδέα και σκοπό κι είμαι μ’ όλες ερωτευμένη. Είμαι ερωτευμένη με κάθε σου μικρή σκέψη και κάθε μεγάλη σου φαντασίωση. Είμαι ερωτευμένη μαζί σου και αφού δεν μπορώ να σε έχω πίσω, θέλω τουλάχιστο να γυρίσω κάπως το χρόνο πίσω, να ξαναζήσω όσα ήδη συνέβησαν.
Μα ούτε το χρόνο μπορώ να αλλάξω ούτε να εκμηδενίσω αυτά τα ηλίθια 1.500 χλμ., ούτε να διορθώσω κάπως την κατάσταση. Μπορώ όμως να ελπίζω σε σένα και σ’ εμάς, σ’ όλα όσα πάντα ήθελα να έχω και εν τέλει από αφέλεια και βλακεία έχασα. Μπορώ να ελπίζω στη σχέση μας, στο λάθος μας, στο καταπληκτικό σ@ξ και τις απίστευτες συζητήσεις. Μπορώ να ποντάρω στη χημεία μας και το γεγονός ότι μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε.
Κι αν όλα αυτά σου ακούγονται πλέον χαζά ή ξένα, να ξέρεις πως εγώ σε περιμένω να γυρίσεις και θα σε περιμένω για όσο χρειαστεί. Όχι επειδή είμαι το θύμα ή επειδή δεν ξέρω τι κάνω, αλλά επειδή εγώ φταίω για όσα έγιναν και προτιμώ να σε περιμένω από τα να παραδεχτώ πως σ’ έχασα.
Είμαι δειλή βλέπεις, το ξέρω. Γεννήθηκα δειλή και δε μου ταίριαζε ένας έρωτας γενναίος σαν τον δικό σου. Όπως κι εσένα δε σου ταίριαζα εγώ. Εσύ ήσουν ο νευρικός κι εγώ ήρεμη. Εγώ η ζηλιάρα κι εσύ ο χαλαρός. Εγώ ήξερα τι ήθελα κι εσύ ποτέ. Κι όλα αυτά δε μας άφηναν ποτέ να γίνουμε ένα κανονικό ζευγάρι και να προχωρήσουμε μαζί πραγματικά.
Και παρ’ όλα αυτά εγώ ακόμη σ’ αγαπάω. Ακόμη μου λείπεις. Ακόμη σε ψάχνω. Ακόμη καταριέμαι την απόσταση ανάμεσά μας και περιμένω σαν τρελή να έρθεις μια μέρα να με βρεις και να τα λύσουμε όλα. Να αγκαλιαστούμε σφιχτά, να φιληθούμε, να κερδίσουμε ο ένας τον άλλον από την αρχή, σαν μην έγινε τίποτα ποτέ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου