Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΘΕΡΜΑΝΣΗΣ
Το κείμενο έχει γραφτεί προ Σύριζα....Το έργο βασίζεται στην οικονομική κρίση της Ελλάδας που ανάγκασε πολλούς Έλληνες να αγοράσουν ξυλόσομπες λόγω του ακριβού πετρελαίου.
Παρ' όλο που τα ξύλα είναι πιο φτηνά απ' το πετρέλαιο δεν μπορούν ούτε αυτά να αγοράσουν κι έτσι καίνε στις ξυλόσομπες ότι σκουπίδι βρουν για να ζεσταθούν με αποτέλεσμα να πνιγεί η Αθήνα στην αιθαλομίχλη.
Οκτώ διαφορετικές ιστορίες μας δείχνουν κατά πόσο είμαστε συνυπεύθυνοι με τους πολιτικούς για την οικονομική και πολιτιστική κρίση που περνάμε.....
Αρία Πάτση
ΑΙΘΑΛΟΜΙΧΛΗ 8ο ή
Η επανάσταση της θέρμανσης
Μια γυναίκα ντυμένη στα μαύρα έχει σβηστή τη σόμπα της και ενώ φτιάχνει το ανθοδοχείο της και συμμαζεύει το σπίτι της μονολογεί....Κόκκινα τριαντάφυλλα αυτά του αρέσουν, θα στολίσω το σπίτι να χαρεί το παιδί τώρα που θα 'ρθει...θα μου βάλει τις φωνές βέβαια πάλι (κάνει τη φωνή του γιου της)"ρε μάνα πάλι μαύρα φοράς;; δεν είπαμε δεν θα τα ξαναβάλεις;;" μα με κόβουν αγόρι μου τα μαύρα, άσε που είναι και αρχοντικό χρώμα το μαύρο, είναι για όλες τις ώρες...'ελα μη θυμώνεις στη μανούλα, ξέρεις τι πέρασα εγώ για να σε μεγαλώσω;;; (γυρίζει και μιλάει στο κοινό) όταν ήταν μικρός δεν μπορείτε να φανταστείτε τι σκανταλιάρης ήταν...μια φορά ήταν δεν ήταν τριών χρονών καθόμουν με μια φίλη στην κουζίνα και πίναμε καφέ και ο μικρός κοιμόταν...κάποια στιγμή σηκώνομαι να τον δω γιατί κοιμόταν πολύ ώρα και ανησύχησα, πάω στο υπνοδωμάτιο και άφαντος, τρελάθηκα από την αγωνία μου άρχισα να ψάχνω κι εγώ κι η φίλη μου, πουθενά ο μικρός βγήκαμε κι έξω αναστατώσαμε όλη τη γειτονιά,τίποτα, γυρίζω να πάρω την αστυνομία κλαίγοντας και τι να δω, πίσω από το τραπέζι το μικρό να κρατάει ένα μπουκάλι μπέιλις και να πίνει του καλού καιρού...τέτοια μου έκανε το καθαρματάκι...άλλη μια φορά την ίδια χρονιά πάλι τον είχα βάλει να κοιμηθεί και ήταν πολύ ήσυχος πήγα να τον δω στο κρεβάτι του,τα ίδια έλειπε πάλι, τώρα ήξερα κι άρχισα να ψάχνω κάτω από τραπέζια, μέσα σε ντουλάπες, τελικά ήταν πίσω απ' το κρεβάτι του και τι έκανε λέτε;; έσκαβε τον τοίχο, ο προκομμένος ο άντρας μου είχε ξεχάσει τα εργαλεία του τα βρήκε το παιδί και τα αξιοποίησε καταλλήλως, λίγο ακόμη και θα τρύπαγε τους σωλήνες του νερού...
Την πρώτη μέρα που τον πήγα στο σχολείο δεν θα την ξεχάσω ποτέ...πρώτη φορά θα τον αποχωριζόμουν, τον είχα βέβαια προετοιμάσει καλά, τον περνούσα κάθε μέρα μπροστά απ' το νηπιαγωγείο κι έβλεπε τα άλλα παιδιά που ήταν μέσα και ζήλευε, μου έλεγε "πότε θα με φέρεις κι εμένα εδώ; γιατί τα άλλα παιδιά έρχονται κι όχι εγώ δε μ' αγαπάς...επιτέλους αυτή η μέρα ήρθε, τον κρατούσα από το χέρι κι έτρεμε δεν ήξερα γιατί... όταν φτάσαμε κατάλαβα, χαιρέτησα την δασκάλα πήγα να τον φιλήσω αλλά δεν μπόρεσα ήταν ήδη στη μέση της αίθουσας και κοιτούσε εκστασιασμένος γύρο του, του είπα γεια σου αλλά εκείνος ούτε που με άκουσε...γύρισα στο σπίτι βουρκωμένη, λέω δεν μπορεί να με ξέχασε το παιδί μου, άρα δεν είμαι καλή μάνα, όταν πήγα να τον πάρω η νηπιαγωγός άνοιξε την πόρτα και τον κρατούσε από το χέρι μπροστά μπροστά, μου τον φέρνει και μου λέει..."συγχαρητήρια κυρία μου κάνατε πολύ καλή δουλειά, σήμερα ήταν βοηθός μου γιατί όλα τα άλλα παιδιά έκλαιγαν και δεν μπορούσα να τα κάνω καλά, ο γιος σας είχε ανέβει σ' ένα τραπέζι κι έλεγε τραγουδάκια και ποιήματα για να τα ησυχάσει....ψήλωσα είκοσι πόντους...από τότε όλα πήγαιναν καλά, στα μαθήματα στο σπίτι...δε λέω λίγο ζωηρός πάντα ήταν...όταν του έκαναν εγχείρηση αμυγδαλών πήγαινε πρώτη δημοτικού, εκεί ζοριστήκαμε λίγο, φοβήθηκε και δεν ήθελε να μπει στο χειρουργείο, του είπα ψέματα ότι θα τον βγάλουν μια φωτογραφία...όταν ξύπνησε από την νάρκωση και πονούσε δεν ήξερε τι είχε του είπα ότι έκανε εγχείρηση και με κοίταξε με το πιο απορημένο βλέμμα που είχα δει ποτέ, βλέπετε ποτέ δεν του είχα πει ψέματα στο παρελθόν, άρχισε να μη θέλει να φάει και να πιει οτιδήποτε κι έπαθε αφυδάτωση, ξαναπήγαμε στο νοσοκομείο, από τότε δεν του είπα ξανά ψέματα...Οι δάσκαλοι όλοι τον συμπαθούσαν και στο δημοτικό και στο γυμνάσιο, από το δημοτικό άρχισε να φλερτάρει ο μπαγασάκος, του άρεσε μια Μυρτώ κι εμένα μου άρεσε ήταν γλύκα...
Μια μέρα νομίζω πήγαινε τρίτη δημοτικού, είχε μάθει να ξυπνάει μόνος του και να φτιάχνει το γάλα του, άρχισα να τον εκπαιδεύω από νωρίς γιατί λέω όταν θα μεγαλώσεις δεν θα σε θέλει καμιά κι έτσι άρχισε να κάνει μπάνιο μόνος του να φτιάχνει το δωμάτιό του και φυσικά το πρωινό του....εκείνο το πρωί που λέτε ξυπνάω και κατέβηκα κάτω για να τον πάω στο σχολείο, ό άντρας μου ήταν στον κήπο, αλλά ο γιος μου δεν ήταν πουθενά, ούτε η τσάντα του, έψαξα παντού δεν ήταν πουθενά αρχίσαμε να φωνάζουμε όλοι, σηκώθηκε η γειτονιά στο πόδι ό άντρας μου πήρε το αυτοκίνητο κι άρχισε να τρέχει στους δρόμους, ο κουνιάδος μου πήρε την αστυνομία και ξαφνικά βλέπω τον άντρα μου να επιστρέφει με τον γιό μου έκλαιγα και γέλαγα μαζί πήγα να τον μαλώσω αλλά δεν μπορούσα ν' αρθρώσω λέξη, εκείνος το μόνο που μου είπε ήταν"ήθελα να πάω νωρίς στο σχολείο για να είμαι στην πρώτη σειρά όταν κάνουμε την προσευχή....."
Στο γυμνάσιο άρχισε να φλερτάρει πιο πολύ και είχε και την πρώτη ερωτική απογοήτευση, δε μιλιόταν για μέρες και τον έβλεπα συχνά με τα μάτια κόκκινα, τον ρωτούσα έκλαιγες αγόρι μου;; όχι ρε μάνα μου έλεγε, κλαίνε οι άντρες;; Από τότε έχει κλάψει πολλές φορές, αλλά έχει κάνει και πολλά κορίτσια να κλάψουν...
Τον είχαμε βάλει και στο ποδόσφαιρο γιατί του άρεσε πολύ, εγώ δεν ήθελα για να μην ξεμυαλιστεί και δεν θέλει να σπουδάσει, αλλά δεν περνούσε ο λόγος μου σ' αυτά....από μικρό του είχα βάλει στόχο να σπουδάσει...όταν με ρωτούσε κάτι μικρός και πιστέψτε με δεν έκανε άλλη δουλειά όλο ρωτούσε αυτό το παιδί, δεν του απαντούσα σε όλες τις ερωτήσεις, του έλεγα αυτό δεν το ξέρω δεν πήγα πανεπιστήμιο, εσύ που θα πας θα μάθεις να μου πεις κι εμένα κι έτσι ήξερε από μικρός ότι θα πάει πανεπιστήμιο...
Είχε πολύ άγχος στις εξετάσεις και δυστυχώς πέρασε επαρχία...ξεκίνησε πολύ καλά, πήγα κι εγώ του βρήκα σπίτι, η σπιτονοικοκυρά είναι μια πολύ καλή γυναίκα, μου είπε μη φοβάσαι θα στον προσέχω εγώ σαν τα μάτια μου (κατσουφιάζει).... Έπιασα μια δεύτερη δουλειά για του πληρώνω το ενοίκιο βρήκε κι άλλο έναν φοιτητή και το μοιράστηκαν, εμείς του στέλναμε για τα απαραίτητα και χαρτζιλίκι, δεν θέλαμε να του λείπει τίποτα...αλλά δυστυχώς ήρθε η κρίση, έχασα τη μια δουλειά και μετά από λίγο καιρό, χάνω και τη δεύτερη...του έστελνε ο πατέρας του ίσα ίσα το ενοίκιο και το ρεύμα...φαγητό φοιτητικό φτηνό αφού τα καθάρματα που μας κυβερνούν βάζουν στις φοιτητικές εστίες μόνο τους δικούς τους, ψάχνει το παιδί για δουλειά αλλά τίποτα...Όλα έχουν δυσκολέψει πια, είναι συνέχεια απογοητευμένος, μου λέει αν καταφέρει και τελειώσει θα φύγει έξω στην Ευρώπη ή και στην Αυστραλία...τα λόγια του είναι μαχαιριές αλλά λέω αν είναι ευτυχισμένος θα είμαι κι εγώ...αφού τα πουλημένα τομάρια που μας κυβερνάνε δεν νοιάζονται που φεύγουν έξω οι καλύτεροι, αφού δεν νοιάζονται ότι η Ελλάδα πάει κατά διόλου γιατί τα μεγαλύτερα μυαλά δουλεύουν για άλλα κράτη που διαπρέπουν σε όλα, ενώ η πατρίδα μας σιγολιώνει με όλους αυτούς που προσλαμβάνει η κάθε βρωμοκυβέρνηση που βγαίνει...που τη βγάζουμε εμείς ζητώντας χίλια δυο ρουσφέτια γιατί πρώτα εμείς είμαστε διεφθαρμένοι, εμείς τους γεννήσαμε αυτούς που κυβερνάνε, παιδιά μας είναι, κατ' εικόνα και ομοίωση μας είναι και γι αυτό άλλωστε δεν ξεσηκωνόμαστε, γιατί έχουμε όλοι τη φωλιά μας χεσμένη,γιατί όλοι έχουμε βάλει το λιθαράκι μας για να φτάσουμε στον πάτο όπου βρισκόμαστε τώρα...όχι όχι μην ανάβεις τη σόμπα ζεσταίνομαι, καίγομαι, λιώνω....πόσο πήγε το πετρέλαιο εεε;;; γιατί δεν μπορώ να στείλω του παιδιού μου να ζεσταθεί εεε;;; γιατί τα δικά σας παιδιά είναι στα ζεστά τους και το δικό μου όχι ρεεεεεεεε;;;τι ήθελε;; να ζεσταθεί ήθελεεεεε.... γιατί τα δικά σας ζουν και το δικό μου όχι ρεεεεεεε;;; γιατίιιιιιι;;; όταν θα έρθει η σειρά και των δικών σας παιδιών τότε θα ζητάτε βοήθεια,αλλά τότε δεν θα έχει κουράγιο κανείς μας.....(κλάμα) να ζεσταθεί ήθελε να ζεσταθεί.......
Αρία Πάτση
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου